Shloka 34
इसी समय होशमें आकर किरीटधारी महात्मा अर्जुनने यमदण्डके समान भयंकर आंजलिक नामक बाण हाथमें लिया। यह देख भगवान् श्रीकृष्णने भी अर्जुनसे कहा --'पार्थ! कर्ण जबतक रथपर नहीं चढ़ जाता तबतक ही अपने बाणके द्वारा इस शत्रुका मस्तक काट डालो” ।। तथैव सम्पूज्य स तद् वच: प्रभो- सतत: शरं प्रज्वलितं प्रगृहय । जघान कक्षाममलार्कवर्णा महारथे रथचक्रे विमग्ने,तब “बहुत अच्छा” कहकर अर्जुनने भगवान्की उस आज्ञाको सादर शिरोधार्य किया और उस प्रज्वलित बाणको हाथमें लेकर जिसका पहिया फँसा हुआ था, कर्णके उस विशाल रथपर फहराती हुई सूर्यके समान प्रकाशमान ध्वजापर प्रहार किया
tathaiva sampūjya sa tad vacaḥ prabhoḥ satataḥ śaraṃ prajvalitaṃ pragṛhya | jaghāna kakṣām amalārkavarṇā mahārathe rathacakre vimagne ||
នៅពេលនោះ អរជុន អ្នកពាក់មកុដ បានស្ទើរតែភ្ញាក់ស្មារតីឡើងវិញ ហើយយកព្រួញដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ដូចដំបងយមរាជ ដែលមានឈ្មោះ «អញ្ជលិក» មកកាន់ដៃ។ ព្រះស្រីក្រឹષ્ણ ក៏បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អរជុនថា៖ «បារថៈ! ដរាបណាកណ្ណ មិនទាន់ឡើងរថទេ ចូរប្រើព្រួញរបស់អ្នកកាត់ក្បាលសត្រូវនេះចោល!»។ អរជុនគោរពទទួលព្រះបន្ទូលនោះ ហើយយកព្រួញដែលភ្លឺរលោងដូចភ្លើងឆេះឡើង។ បន្ទាប់មក គាត់បានវាយប្រហារទៅលើរថធំរបស់កណ្ណ ខណៈកង់រថជាប់លង់—វាយទៅលើទង់ដ៏ភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរលោងលើរថនោះ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical strain of battlefield dharma: decisive action may be urged even when the opponent is momentarily disadvantaged. It also shows Arjuna’s deference to Kṛṣṇa’s authority—treating the command as binding in a life-and-death crisis—raising enduring questions about fairness, necessity, and duty in war.
Sañjaya describes Arjuna respectfully accepting Kṛṣṇa’s instruction, seizing a blazing arrow, and striking at Karṇa’s great chariot at the moment when its wheel is stuck/sunk, intensifying the climactic confrontation between the two warriors.