Shloka 58
स चित्रवर्मेषुवरो विदार्य प्राणान्निरस्यन्निव साधुमुक्त: । कर्णस्य पीत्वा रुधिरं विवेश वसुन्धरां शोणितदिग्धवाज:,भलीभाँति छूटे हुए उस उत्तम नाराचने कर्णके विचित्र कवचको चीर-फाड़कर उसके प्राण निकालते हुए-से रक्तपान किया, फिर वह धरतीमें समा गया। उस समय उसके पंख खूनसे लथपथ हो रहे थे
sa citravarmeṣuvaro vidārya prāṇānnirasyann iva sādhumuktaḥ | karṇasya pītvā rudhiraṃ viveśa vasundharāṃ śoṇitadigdhavājaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រួញដ៏ល្អឥតខ្ចោះនោះ ដែលបានបាញ់ចេញយ៉ាងត្រឹមត្រូវ បានច្រេះបំបែកអាវក្រោះពណ៌ចម្រុះរបស់ករណៈ ដូចជាកំពុងទាញយកជីវិតរបស់គាត់ចេញ។ វាបានផឹកឈាមរបស់គាត់ ហើយបន្ទាប់មកលិចចូលទៅក្នុងផែនដី—ស្លាបរបស់វាប្រេះប្រឡាក់ និងធ្ងន់ដោយឈាមក្រហម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stark ethic of the battlefield: skill and valour operate within an inexorable economy of death. Even a mighty warrior’s splendour (armour, fame) cannot ultimately shield him from mortality; war consumes pride and life alike, reminding the listener of impermanence and the severe cost of adharma-driven conflict.
Sañjaya describes a powerful arrow (nārāca) striking Karṇa: it rips through his ornate armour as if tearing out his life, drinks his blood, and then disappears into the earth, its feathers smeared with gore—an image of a perfectly loosed missile completing its lethal course.