Shloka 5
ततो विमर्द: सुमहान् बभूव तत्रार्जुनस्याधिरथेश्व॒ राजन । अन्योन्यमासादयतो: पृषत्कै- विंषाणघातैद्विपयोरिवोग्रै:,राजन! जैसे दो हाथी अपने भयंकर दाँतोंसे एक-दूसरेपर चोट करते हैं, उसी प्रकार अर्जुन और कर्ण एक-दूसरेपर बाणोंका प्रहार कर रहे थे। उस समय उन दोनोंमें बड़ा भारी युद्ध होने लगा
tato vimardaḥ sumahān babhūva tatrārjunasya adhiratheśva rājan | anyonyam āsādayatoḥ pṛṣatkaiḥ viṃśāṇaghātair dvipayor ivograiḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ព្រះរាជា អ្នកស្គាល់ទាំងអស់—ការប៉ះទង្គិចដ៏ធំមហិមា បានកើតឡើងនៅទីនោះ រវាងអర్జុន និងកូនរបស់អ្នកបើករថសង្គ្រាម (កರ್ಣ)។ ដូចដំរីខ្លាំងពីរដែលប្រយុទ្ធគ្នាដោយដណ្ដើមដ៏សាហាវ ពួកគេទាំងពីរបានវាយប្រហារគ្នាទៅវិញទៅមកដោយព្រួញ មិនថយក្រោយឡើយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the intensity and inevitability of kṣatriya combat when two foremost warriors meet: neither yields, and the encounter becomes a direct test of prowess and resolve. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between personal rivalry and the larger, duty-bound momentum of war.
Sañjaya describes Arjuna and Karna closing upon each other and exchanging volleys of arrows. Their mutual assault is compared to two powerful elephants goring each other with tusks, emphasizing a brutal, evenly matched clash.