स्वयं प्रायात् पार्थवधाय राजन् कृत्वा स्वरूपं विजिधघांसुरुग्र: । राजन! युद्धस्थलमें कर्णके द्वारा इस प्रकार टका-सा उत्तर पाकर वह नागराज रोषपूर्वक उसके इस वचनको सहन न कर सका। उस उग्र सर्पने अपने स्वरूपको प्रकट करके मनमें प्रतिहिंसाकी भावना लेकर पार्थके वधके लिये स्वयं ही उनपर आक्रमण किया
svayaṁ prāyāt pārthavadhāya rājan kṛtvā svarūpaṁ vijighāṁsur ugraḥ |
កર્ણបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ពស់ដ៏សាហាវនោះ មានបំណងសម្លាប់បಾರ್ಥ (អរជុន) បានមកមុខដោយខ្លួនឯង។ វាបង្ហាញរូបពិតរបស់វា ហើយឆេះឆួលដោយចិត្តចង់បំផ្លាញ ក៏បានលោតវាយប្រហារទៅលើអរជុន—ត្រូវជំរុញដោយកំហឹង និងសេចក្តីសងសឹក កណ្ដាលភាពចលាចលនៃសមរភូមិ។»
कर्ण उवाच
The verse highlights how unchecked wrath and vengeance drive beings to reveal their most destructive nature, especially in war; it implicitly contrasts impulsive retaliation with the restraint expected by dharma.
Karna narrates that a fierce serpent king, unable to bear the exchange on the battlefield, reveals his true form and independently rushes to kill Arjuna (Partha).