Shloka 44
त॑ चापि दग्ध्वा तपनीयचित्रं किरीटमाकृष्य तदर्जुनस्य । इयेष गन्तुं पुनरेव तूणं दृष्टश्न कर्णेन ततो5ब्रवीत् तम्,अर्जुनका वह मुकुट सुवर्णमय होनेके कारण विचित्र शोभा धारण करता था। उसे खींचकर अपनी विषाग्निसे दग्ध करके वह सर्प पुन: कर्णके तरकसमें घुसना ही चाहता था कि कर्णकी दृष्टि उसपर पड़ गयी। तब उसने कर्णसे कहा--
taṁ cāpi dagdhvā tapanīya-citraṁ kirīṭam ākṛṣya tad arjunasya | iyeṣa gantuṁ punar eva tūṇaṁ dṛṣṭaś ca karṇena tato 'bravīt tam ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ពស់នោះបានចាប់យកមកុដរបស់អរជុន—ភ្លឺរលោង និងមានលំនាំចម្រុះដោយពន្លឺមាសសុទ្ធ—ហើយដុតវាដោយភ្លើងពិសរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់មកវាចង់រអិលត្រឡប់ចូលទៅក្នុងធុងព្រួញរបស់កರ್ಣៈវិញ ប៉ុន្តែកರ್ಣៈបានឃើញវា ហើយពស់នោះបាននិយាយទៅកាន់គាត់។ ពេលនោះបង្ហាញថា ក្នុងកម្តៅសង្គ្រាម អំណាចលាក់លៀម និងសេចក្តីសងសឹកផ្ទាល់ខ្លួនអាចចូលមករំខានកាតព្វកិច្ចរបស់យុទ្ធជន ហើយការប្រុងប្រយ័ត្នក្លាយជាកាតព្វកិច្ចធម៌ នៅក្នុងសង្គ្រាមដែលការលួចលាក់ និងការប្រែប្រួលភ្លាមៗកើតមានជានិច្ច។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous cause, war becomes a field where hidden motives and sudden stratagems arise; therefore a warrior’s dharma includes alertness and discernment, not merely strength. The verse highlights how vigilance checks covert harm and how personal vendettas can surface amid collective conflict.
A serpent seizes Arjuna’s golden, ornate crown and burns it with venomous heat, then tries to return into Karṇa’s quiver. Karṇa notices the serpent, and the serpent begins to speak to him, setting up the next exchange about its intent and hostility toward Arjuna.