Shloka 30
क्षितिं गता जानुभिस्ते5थ वाहा हेमच्छन्नाश्षन्द्रमरीचिवर्णा: | ततोडन्तरिक्षे सुमहान् निनाद: सम्पूजनार्थ मधुसूदनस्य,उस प्रज्वलित बाणको बड़े वेगसे आते देख भगवान् श्रीकृष्णने युद्धस्थलमें खेल-सा करते हुए अपने उत्तम रथको तुरंत ही पैरसे दबाकर उसके पहियोंका कुछ भाग पृथ्वीमें धँसा दिया। साथ ही सोनेके साज-बाजसे ढके हुए चन्द्रमाकी किरणोंके समान श्वेतवर्णवाले उनके घोड़े भी धरतीपर घुटने टेककर झुक गये। उस समय आकाशमें सब ओर महान् कोलाहल गूँज उठा। भगवान् मधुसूदनकी स्तुति-प्रशंसाके लिये कहे गये दिव्य वचन सहसा सुनायी देने लगे। श्रीमधुसूदनके प्रयत्नसे उस रथके धरतीमें धँस जानेपर भगवान्के ऊपर दिव्यपुष्पोंकी वर्षा होने लगी और दिव्य सिंहनाद भी प्रकट होने लगे
sañjaya uvāca |
kṣitiṃ gatā jānubhis te ’tha vāhā hema-channāś candramarīci-varṇāḥ |
tato ’ntarikṣe sumahān ninādaḥ sampūjanārthaṃ madhusūdanasya ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក សេះទាំងនោះ—ពណ៌សដូចពន្លឺព្រះចន្ទ និងតុបតែងដោយគ្រឿងមាស—បានលិចចុះលើដី ដោយបត់ជង្គង់។ នៅពេលនោះ សំឡេងគគ្រឹកដ៏ធំបានលាន់តាមមេឃ ដូចជាសម្រាប់គោរពមធុសូទនៈ (ក្រឹෂ್ಣ)។ ទិដ្ឋភាពនេះមិនមែនត្រឹមតែការប្រែប្រួលក្នុងសង្គ្រាមទេ ប៉ុន្តែជាការទទួលស្គាល់ការការពារដ៏ទេវី និងសេចក្តីសម្រេចត្រឹមត្រូវមធ្យមភាពក្នុងកណ្ដាលអំពើហិង្សា។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the harshness of war, the text frames events through dharmic meaning: rightful protection and divine support are marked by auspicious signs, and honor is directed toward the upholder of dharma (here, Madhusūdana/Kṛṣṇa).
Sañjaya describes the chariot-team: Kṛṣṇa’s horses, adorned in gold and shining like moonbeams, sink to their knees as a great roar fills the sky—an acclamation interpreted as homage to Madhusūdana, signaling a moment of extraordinary (divinely charged) action on the battlefield.