Shloka 61
ते घोषिण: पाण्डवमभ्युपेयु: पर्जन्यमुक्ता इव वारिधारा: । ततः स कृष्णं च किरीटिनं च वृकोदरं चाप्रतिमप्रभाव:
te ghoṣiṇaḥ pāṇḍavam abhyupeyuḥ parjanyamuktā iva vāridhārāḥ | tataḥ sa kṛṣṇaṃ ca kirīṭinaṃ ca vṛkodaraṃ cāpratimaprabhāvaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដោយសម្លេងគំហុកដ៏ខ្លាំង ពួកគេបានហូរចូលទៅរកកូនប្រុសរបស់បណ្ឌុ ដូចជាទឹកភ្លៀងជាច្រាំងៗដែលត្រូវបានដោះចេញពីពពកភ្លៀង។ បន្ទាប់មក វីរបុរសមានអានុភាពមិនអាចប្រៀបបាននោះ បានចូលប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹង ព្រះក្រឹෂ្ណ និងអរជុនអ្នកពាក់មកុដ ព្រមទាំងវೃកោទរ (ភីម) ដោយជំរុញសង្គ្រាមទៅមុខក្នុងចិត្តវាយប្រហារមិនឈប់ឈរ ក្នុងសង្គ្រាមបងប្អូនដែលមានទម្ងន់ធម៌ធ្ងន់ធ្ងរ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the irresistible momentum of collective aggression in war—likened to cloud-released torrents—reminding the reader that martial power, though impressive, unfolds within a larger ethical tragedy where kin fight kin and choices carry moral consequence.
Sañjaya describes warriors roaring and rushing toward the Pāṇḍava, and then a warrior of unmatched might advancing to confront Kṛṣṇa, Arjuna (Kirīṭin), and Bhīma (Vṛkodara) on the battlefield.