Shloka 3
नाना प्रकारके मनोरम शब्दों, वाद्यों, गीतों, स्तोत्रों, नृत्यों और हास्य आदिसे आकाश मुखरित हो उठा। उस समय भूतलके मनुष्य और आकाशचारी प्राणी सभी उस आश्वर्यमय अन्तरिक्षकी ओर देख रहे थे ।। ततः प्रह्ृष्टा: कुरुपाण्डुयोधा वादित्रशड्खस्वनसिंहनादै: । विनादयन्तो वसुधां दिशश्व स्वनेन सर्वान् द्विषतो निजघ्नु:,तदनन्तर कौरव और पाण्डवपक्षके समस्त योद्धा बड़े हर्षमें भरकर वाद्य, शंखध्वनि, सिंहनाद और कोलाहलसे रणभूमि एवं सम्पूर्ण दिशाओंको प्रतिध्वनित करते हुए समस्त शत्रुओंका संहार करने लगे
tataḥ prahṛṣṭāḥ kuru-pāṇḍu-yodhā vāditra-śaṅkha-svana-siṁha-nādaiḥ | vinādayanto vasudhāṁ diśaś ca svanena sarvān dviṣato nijaghnūḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ដោយសំឡេងដ៏រីករាយជាច្រើនប្រភេទ—សូរស័ព្ទវាទ្យ សូរស័ព្ទស័ង្ខ បទច្រៀងសរសើរ របាំ និងសំណើច—មេឃក៏ក្លាយជាសូរស័ព្ទកក្រើក។ នៅពេលនោះ មនុស្សនៅលើផែនដី និងសត្វអាកាសចរ ទាំងអស់កំពុងសម្លឹងទៅកាន់អន្តរីក្សដ៏អស្ចារ្យនោះ។ បន្ទាប់មក អ្នកយុទ្ធទាំងអស់នៃកូរុ និងបណ្ឌវ ពោរពេញដោយសេចក្តីរីករាយ បានធ្វើឱ្យដី និងទិសទាំងឡាយកក្រើកដោយសូរស័ព្ទវាទ្យ ស័ង្ខ និងសម្លេងសីហនាទ ហើយចាប់ផ្តើមសម្លាប់សត្រូវទាំងអស់។»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective exhilaration and martial spectacle (conches, drums, battle-cries) can intensify aggression and hasten slaughter. Ethically, it cautions that emotional contagion in war can drown out discernment and restraint, even when combat is framed within kṣatriya duty.
As the battle surges forward, both Kaurava and Pāṇḍava fighters, elated, raise a tremendous din with instruments and cries, making the earth and directions echo; then they press into combat and begin cutting down their opponents.