Shloka 6
कुलिन्दपुत्रो दशभिर्महायसै: कृप॑ ससूताश्चमपीडयद् भूशम् । ततः शरद्वत्सुतसायकै्हत: सहैव नागेन पपात भूतले,कुलिन्दराजके पुत्रने लोहेके बने हुए दस विशाल बाणोंसे सारथि और घोड़ोंसहित कृपाचार्यको अत्यन्त पीड़ित कर दिया। तदनन्तर शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यके बाणोंद्वारा मारा जाकर वह हाथीके साथ ही पृथ्वीपर गिर पड़ा
kulindaputro daśabhir mahāyasaiḥ kṛpaṃ sasūtāśvam apīḍayad bhṛśam | tataḥ śaradvat-suta-sāyakair hataḥ sahaiva nāgena papāta bhūtale ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ កូនប្រុសនៃស្តេចកុលិន្ទៈ បានធ្វើឲ្យគ្រឹបាចារ្យ—ទាំងសារថី និងសេះ—រងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំង ដោយព្រួញដែកធំៗដប់ដើម។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក គេត្រូវព្រួញរបស់កូនសារ៉ទ្វត (គ្រឹបៈ) បាញ់សម្លាប់ ហើយធ្លាក់ចុះលើដីជាមួយដំរីរបស់គេ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield logic of action and immediate consequence: one who inflicts severe harm is liable to swift counter-strike, and status or seniority (even of an ācārya) does not shield anyone from the reciprocal dangers of war.
A Kulinda prince attacks Kṛpācārya fiercely with ten heavy iron arrows, troubling him along with his charioteer and horses. Kṛpa retaliates; the attacker is struck by Kṛpa’s arrows and falls to the earth together with his elephant.