Shloka 30
मुमोच तूर्ण विशिखान् महात्मा वधे धृत: कर्णसुतस्य संख्ये । तदनन्तर किरीटथारी महात्मा अर्जुनने युद्धस्थलमें कर्णपुत्रके वधका दृढ़ निश्चय करके अपने ललाटमें स्थित भौंहोंको क्रोधपूर्वक तीन जगहसे टेढ़ी करके युद्धके मुहानेपर शीघ्रतापूर्वक बाणोंका प्रहार आरम्भ किया ।। आरक्तनेत्रो5न्तकशत्रुहन्ता उवाच कर्ण भृशमुत्स्मयंस्तदा
sañjaya uvāca |
mumoca tūrṇaṃ viśikhān mahātmā vadhe dhṛtaḥ karṇasutasya saṅkhye |
tadanantaraṃ kirīṭadhārī mahātmā arjunaḥ yuddhasthale karṇaputrasya vadhakā dṛḍhaniścayaṃ kṛtvā sva-lalāṭasthitābhrūḥ krodhapūrvakaṃ tridhā vakrīkṛtya yuddhamukhye śīghratāpūrvakaṃ bāṇaprahāram ārabdhavān ||
āraktanetraḥ antakaśatruhantā uvāca karṇaṃ bhṛśam utsmayan tadā ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ មហាវីរបុរសនោះ បានកំណត់ចិត្តមុតមាំថានឹងសម្លាប់កូនករណៈក្នុងសមរភូមិ ហើយបានបាញ់ព្រួញជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក អర్జុនអ្នកពាក់មកុដ ដោយភ្នែកក្រហមដោយកំហឹង អ្នកសម្លាប់សត្រូវ ដូចជាអ្នកប្រឆាំងនឹងមរណៈ បាននិយាយទៅកាន់ករណៈ ដោយញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of unwavering resolve in battle, while also showing how anger and vengeance can sharpen intent and speech. It frames martial action as duty-driven yet morally charged, reminding readers that even ‘righteous’ warfare is psychologically fueled by powerful emotions.
Sañjaya describes Arjuna, diadem on his head, fixing his mind on killing Karṇa’s son and immediately unleashing arrows. His brows knit in wrath and his eyes redden; then he turns to address Karṇa with an intense, grim smile, signaling a direct confrontation and escalation.