Shloka 25
विशालायतताम्राक्षै: पूर्णचन्द्रनिभाननै: । एषा भू: कीर्यते राज्ञां शिरोभिरपलायिनाम्,'जो युद्धसे कभी पीछे नहीं हटते, उन राजाओंके कटे हुए मस्तकोंसे यह रणभूमि पटी जा रही है। उन मस्तकोंके नेत्र बड़े-बड़े और लाल हैं तथा मुख पूर्ण चन्द्रमाके समान मनोहर है
viśālāyatataṃrākṣaiḥ pūrṇacandranibhānanaiḥ | eṣā bhūḥ kīryate rājñāṃ śirobhir apalāyinām ||
សមរភូមិនេះ កំពុងត្រូវបានពាសពេញដោយក្បាលកាត់ចេញរបស់ស្តេចទាំងឡាយ ដែលមិនបានរត់គេចពីសង្គ្រាម។ ភ្នែករបស់ពួកគេធំៗ និងក្រហម ហើយមុខស្រស់ស្អាតដូចព្រះចន្ទពេញវង់—ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាខ្ចាត់ខ្ចាយពេញដី ជាសាក្សីដ៏សាហាវនៃតម្លៃនៃវីរភាពមិនថយក្រោយ។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim paradox of martial virtue: steadfastness and refusal to flee are praised in kṣatriya-dharma, yet war reduces even noble, moon-faced kings to severed heads on the ground. It invites reflection on the ethical weight and human cost of righteous combat.
Arjuna describes the battlefield after intense fighting: the ground is covered with the severed heads of kings who stood their ground and did not retreat, emphasizing both their valor and the horrific aftermath of battle.