Shloka 41
बाहूंश्व वीरो वीराणां चिच्छेद लघु चेषुभि: । महाराज! वीर कर्णने बाणोंद्वारा पाण्डव-पक्षके वीरोंके मस्तक, कुण्डलसहित कान तथा भुजाएँ शीघ्रता-पूर्वक काट डालीं || ४० ई || हस्तिदन्तत्सरून् खड्गान् ध्वजान् शक्ती्हयान् गजान्
sañjaya uvāca |
bāhūṃś ca vīro vīrāṇāṃ ciccheda laghu ceṣubhiḥ |
mahārāja! vīraḥ karṇaḥ bāṇair pāṇḍava-pakṣasya vīrāṇāṃ mastakāni kuṇḍala-sahitāni karṇāṃś ca bāhūṃś ca śīghratayā ciccheda |
hastidanta-tarūn khaḍgān dhvajān śaktīn hayān gajān |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! វីរបុរសកರ್ಣ បានប្រើព្រួញស្រាល និងលឿន កាត់ផ្តាច់ដៃរបស់វីរបុរសទាំងឡាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ដោយព្រួញរបស់គាត់ គាត់ក៏កាត់ក្បាលអ្នកយោធាខាងបណ្ឌវៈ ព្រមទាំងត្រចៀក និងក្រវិល ហើយកាត់ដៃចេញ។ គាត់ថែមទាំងវាយបំផ្លាញស្តង់ដារដែលមានភ្លុកដំរី ស្មាន់ដាវ ទង់ជ័យ លំពែង សេះ និងដំរី—ធ្វើឲ្យវាលសង្គ្រាមក្លាយជាទិដ្ឋភាពនៃការសម្លាប់មិនឈប់ឈរ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the grim reality of kṣatriya warfare: prowess and speed in combat are praised, yet the narration also implicitly exposes the ethical tension of dharma in war—valor is celebrated even as the human cost is starkly displayed.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Karna is devastating the Pandava-side forces, swiftly cutting down warriors—severing arms and heads—and striking down battlefield assets such as banners, weapons, horses, and elephants.