Shloka 286
प्राद्रवन्त रणे भीता: सिंहत्रस्ता मृगा इव । महारथी सूतपुत्रने पैने बाणोंसे उन सबको घायल कर दिया। प्रजानाथ! समरमें मारे जाते हुए चेदि और मत्स्य देशके वीर सिंहसे डरे हुए मृगोंके समान रणभूमिमें कर्णसे भयभीत हो भागने लगे
prādravanta raṇe bhītāḥ siṁhatrastā mṛgā iva | mahārathī sūtaputreṇa tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ sarve te viddhāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ពួកគេភ័យខ្លាចនៅលើសមរភូមិ ហើយរត់គេចដូចសត្វក្តាន់ដែលភ័យសត្វសិង្ហ។ មហារថី កર્ણ កូនសូត (កូនអ្នកបើករថ) បានបាញ់ពួកគេទាំងអស់ដោយព្រួញមុតៗ ឲ្យរងរបួស។ ដូច្នេះ វីរបុរសនៃប្រទេស ចេទី និង មត្ស្យ ដែលកំពុងត្រូវសម្លាប់ក្នុងសង្គ្រាម បានបាត់បង់កម្លាំងចិត្ត ហើយដោយភ័យកર્ણ ក៏ខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីសមរភូមិ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear can dissolve courage and duty in war: when resolve breaks, even seasoned warriors may abandon the field. It also portrays the ethical tension of kṣātra-dharma—steadfastness in battle—against the human impulse to flee when overwhelmed.
As Karṇa attacks with sharp arrows, the Cedi and Matsya fighters are wounded and begin to retreat in panic. Sañjaya describes their flight through a vivid simile: deer scattering in fear of a lion.