Shloka 12
तेषामापततां पार्थमाराव: सुमहानभूत् । सागरस्येव क्षुब्धस्य यथा स्यात् सलिलस्वन:,पार्थपर आक्रमण करते हुए उन सैनिकोंका महान् कोलाहल विकश्षुब्ध समुद्रके झलकी गम्भीर ध्वनिके समान सब ओर गूँज उठा
teṣām āpatatāṃ pārtham ārāvaḥ sumahān abhūt | sāgarasyeva kṣubdhasya yathā syāt salilasvanaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ នៅពេលដែលយោធាទាំងនោះរុញមកវាយប្រហារ បಾರ್ಥ (អర్జុន) សំឡេងគំហុកដ៏ធំបានកើតឡើងគ្រប់ទិស—ជ្រៅ និងក្រអូបក្រអើរ ដូចសំឡេងទឹកនៅពេលសមុទ្រត្រូវកូរយ៉ាងខ្លាំង។ កំណាព្យនេះបង្ហាញសន្ទុះដ៏លើសលប់នៃសង្គ្រាម៖ ការឈ្លានពានរួមកើនឡើងដូចរលក ដែលអាចលង់បាត់ការវិនិច្ឆ័យ សាកល្បងភាពមាំមួន និងធម៌ក្នុងភាពចលាចល។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how mass hostility and violence amplify into an overpowering force, symbolized by the churned ocean’s roar. Ethically, it points to the need for inner steadiness and discernment when external noise, fear, and collective aggression threaten to overwhelm one’s dharma.
As the opposing soldiers charge to attack Arjuna, their collective battle-cry and commotion rise into a vast, echoing roar, compared to the deep, rolling sound of a storm-tossed ocean.