Shloka 17
हिरण्यवर्मा निशितै: पृषत्कै- स्तवात्मजानामनिलात्मजो वै । अतापयत् सैन्यमतीव भीम: काले शुचौ मध्यगतो यथार्क:,जैसे आषाढ़मासमें दोपहरका सूर्य अत्यन्त ताप प्रदान करता है, उसी प्रकार सुवर्णकवचधारी वायुपुत्र भीमसेन आपके पुत्रोंकी सेनाको तीखे बाणोंद्वारा अधिक संताप देने लगे
sañjaya uvāca |
hiraṇyavarmā niśitaiḥ pṛṣatkaiḥ tavātmajānām anilātmajo vai |
atāpayat sainyam atīva bhīmaḥ kāle śucau madhyagato yathārkaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ពីមសេន បុត្ររបស់ព្រះវាយុ ពាក់អាវុធកាវចមាស បានបាញ់ព្រួញមុតៗធ្វើឲ្យកងទ័ពកូនៗរបស់អ្នករងទុក្ខទ្រាំយ៉ាងខ្លាំង—ដូចព្រះអាទិត្យពេលថ្ងៃត្រង់ក្នុងរដូវស្រស់ស្អាត ដែលដុតក្តៅឥតស្រាកស្រាន្ត។ រូបភាពនេះបង្ហាញអំណាចលើសលប់នៃការវាយលុករបស់គាត់ ដែលហាក់គ្មានអ្នកណាអាចគេចផុត។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, accumulated resolve and martial capability can become an overwhelming force—likened to the midday sun—suggesting the inevitability of consequences once conflict reaches its peak, even when framed within kshatriya duty.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Bhima, described as Vayu’s son and clad in golden armour, is striking the Kaurava forces with sharp arrows and causing them severe distress, compared to the scorching heat of the midday sun in a clear season.