Shloka 30
अष्टरल्निर्महाबाहुर्व्यूढोरस्क: सुदुर्जय: । अभिमानी च शूरश्व प्रवीर: प्रियदर्शन:,प्रयाहि शीघ्र॑ गोविन्द सूतपुत्रजिघांसया । “गोविन्द! अब मेरा रथ तैयार हो। उसमें पुनः उत्तम घोड़े जोते जायँ और मेरे उस विशाल रथमें सब प्रकारके अस्त्र-शस्त्र सजाकर रख दिये जायाँ। अअभ्वारोहियोंद्वारा सिखलाये और टहलाये गये घोड़े रथसम्बन्धी उपकरणोंसे सुसज्जित हो शीघ्र यहाँ आवें और आप सूतपुत्रके वधकी इच्छासे जल्दी ही यहाँसे प्रस्थान कीजिये”
sañjaya uvāca |
aṣṭaralnir mahābāhur vyūḍhoraskaḥ sudurjayaḥ |
abhimānī ca śūraś ca pravīraḥ priyadarśanaḥ |
prayāhi śīghraṃ govinda sūtaputra-jighāṃsayā ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «គាត់មានដៃខ្លាំង, ទ្រូងទូលាយ, ឈរត្រៀមក្នុងបម្រុងសង្គ្រាម, ឈ្នះបានយ៉ាងលំបាកបំផុត—មានមោទនភាព, ក្លាហាន, ជាវីរបុរសឈានមុខ, ហើយគួរឲ្យចាប់ភ្នែក។ ចេញទៅឆាប់ៗ ឱ គោវិន្ទៈ ដោយបំណងសម្លាប់កូនអ្នកបើករថ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a wartime ethic of clear-eyed assessment and decisive action: even while acknowledging an enemy’s strength and admirable qualities, the speaker urges swift execution of one’s chosen objective. It reflects the tension between recognizing virtue in an opponent and pursuing lethal duty within the battlefield framework.
Sañjaya reports an urgent exhortation addressed to Govinda (Kṛṣṇa) to move quickly with the intent of killing the ‘sūtaputra’—Karṇa—while describing the target as powerful, well-formed, proud, and difficult to defeat.