यते हि नित्यं तव कर्तुमिष्टें दारै: सुतैर्जीवितेनात्मना च । एवं यन्मां वाग्विशिखेन हंसि त्वत्त: सुखं न वयं विद्य किंचित्,मैं सदा स्त्री, पुत्र जीवन और यह शरीर लगाकर तेरा प्रिय कार्य सिद्ध करनेके लिये प्रयत्नशील रहता हूँ। ऐसी दशामें भी तू मुझे अपने वाग्बाणोंसे मार रहा है; हमलोग तुझसे थोड़ा-सा भी सुख न पा सके
yate hi nityaṃ tava kartum iṣṭaṃ dāraiḥ sutair jīvitena ātmanā ca | evaṃ yan māṃ vāg-viśikhena haṃsi tvattaḥ sukhaṃ na vayaṃ vidma kiṃcit ||
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំខិតខំជានិច្ចដើម្បីសម្រេចអ្វីដែលជាទីពេញចិត្តរបស់អ្នក ដោយដាក់ភរិយា កូនៗ ជីវិត និងខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ជាភ្នាល់។ ទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ អ្នកនៅតែបាញ់ខ្ញុំដោយព្រួញនៃពាក្យសម្តី។ ពីអ្នក យើងមិនដែលបានស្គាល់សេចក្តីសុខសូម្បីតែបន្តិចឡើយ»។
अजुन उवाच
The verse highlights the ethical weight of speech: even when one is devoted and self-sacrificing, harsh words can wound like weapons. It implicitly urges restraint, gratitude, and fairness in judging loyal service, especially amid crisis.
Arjuna speaks in anguish to a close associate, saying he has continually labored to fulfill that person’s wishes—risking family and life—yet is repaid with cutting, weapon-like speech. He complains that he has received no comfort or appreciation in return.