Shloka 3
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
स्नेहस्त्वया पार्थ कृत: पृथाया गर्भ समाविश्य यथा न साधु । त्यक्त्वा रणे यदपाया: स भीम॑ यज्ञाशक: सूतपुत्र निहन्तुम्
snehastvayā pārtha kṛtaḥ pṛthāyā garbha samāviśya yathā na sādhu | tyaktvā raṇe yadapāyāḥ sa bhīmaṁ yajāśakaḥ sūtaputraṁ nihantum ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ឱ បារថៈ! “សេចក្តីស្នេហា” ដែលអ្នកបានបង្ហាញ—ទោះបីអ្នកបានចូលទៅក្នុងផ្ទៃព្រះនាងព្រឹថា (គុនទី) ហើយកើតជាកូនរបស់នាងក៏ដោយ—មិនអាចហៅថាគួរឲ្យសរសើរបានទេ។ ព្រោះនៅពេលអ្នកមិនអាចសម្លាប់កូនអ្នកបើករថ គឺកರ್ಣៈ បាន អ្នកបានដកខ្លួនចេញពីសមរភូមិ ទុកឲ្យភីមសេននៅទីនោះតែម្នាក់ឯង»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral critique: kinship and claimed loyalty are hollow if one abandons comrades in crisis. In a dharma-yuddha context, a warrior’s duty includes steadfastness—especially not deserting an ally on the battlefield when one’s own objective (slaying the chief foe) fails.
Sañjaya reports a reproach directed at Arjuna: despite being Kuntī’s son (hence bound by familial duty), Arjuna is accused of retreating from the fight after failing to kill Karṇa, leaving Bhīma to face the battle alone.