Shloka 47
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
अमर्षजं निकृतिसमीरणेरितं हृदि स्थितं ज्वलनमिमं सदा मम | हतो मया सोउ्द्य समेत्य कर्ण इति ब्रुवन् प्रशमयसे5द्य फाल्गुन
amarṣajaṁ nikṛti-samīraṇa-eritaṁ hṛdi sthitaṁ jvalanam imaṁ sadā mama | hato mayā saudyam sametya karṇa iti bruvan praśamayase ’dya phālguna ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ភ្លើងដ៏ឆេះក្រហមក្នុងទ្រូងខ្ញុំ—កើតពីការខឹងខ្លាំង ហើយត្រូវខ្យល់នៃល្បិចកលបក់បញ្ឆេះ—បានស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំជានិច្ច។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ឱ ផាល់គុនៈ អ្នកបានបន្ធូរវា ដោយនិយាយថា ‘ខ្ញុំបានសម្លាប់កರ್ಣ ក្នុងសង្គ្រាមយុត្តិធម៌ ប្រឈមមុខគ្នា’»
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner resentment, especially when intensified by perceived deceit, burns like a fire; it can be calmed not by revenge alone but by assurance that justice was pursued with honor—truthfully affirming fair, face-to-face combat within the ethical limits of war.
After Karna’s death, Yudhiṣṭhira speaks to Arjuna (Phālguna), confessing that a long-standing inner anguish fueled by Karna’s perceived unfairness has been consuming him; he says that Arjuna’s declaration—‘I killed Karna after meeting him in direct combat’—now pacifies that burning grief and anger.