Shloka 156
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
तेन यौधिष्ठिरं सैन्यमवधीत् पार्षतं तथा । दुर्योधनकी वैसी अवस्था देख उसने शीघ्र अपना अस्त्र प्रकट किया और उसीके द्वारा युधिष्ठटिरकी सेना एवं ट्रुपदपुत्रको घायल कर दिया
tena yauḍhiṣṭhiraṃ sainyam avadhīt pārṣataṃ tathā |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដោយអាវុធនោះ គាត់បានវាយប្រហារកងទ័ពរបស់យុធិષ્ઠិរ ហើយក៏បានធ្វើឲ្យកូនប្រុសរបស់បារិសតៈ (ធ្រឹෂ្ដദ്യុម្នៈ) រងរបួសដែរ។ ពេលឃើញដុរយោធនៈស្ថិតក្នុងសភាពគ្រោះថ្នាក់ដូច្នោះ គាត់បានបង្ហាញមីស៊ីលរបស់ខ្លួនយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយប្រើវាដើម្បីធ្វើអន្តរាយដល់កងទ័ពយុធិષ્ઠិរ និងមេបញ្ជាការប៉ាញ្ចាល—សកម្មភាពដែលកើតពីភាពបន្ទាន់នៃសមរភូមិ មិនមែនពីការអត់ធ្មត់ឡើយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, warriors often act from urgency and loyalty to their side—deploying powerful weapons quickly when their leader is endangered. It implicitly raises the ethical tension between restraint (dharma) and the impulse to retaliate or protect one’s king at any cost.
Sañjaya reports that, using a particular weapon, the combatant strikes Yudhiṣṭhira’s forces and also harms Pārṣata’s son (Dhṛṣṭadyumna). The surrounding context indicates this action is prompted by seeing Duryodhana in a critical condition, leading to the swift manifestation and use of an astra.