Shloka 13
सात्यकि: शकुनिं चापि द्रौपदेयाश्व॒ कौरवान् । अर्जुनं च रणे यत्तो द्रोणपुत्रो महारथ:,सात्यकिने शकुनिपर, द्रौपदीके पाँचों पुत्रोंने अन्य कौरवोंपर तथा युद्धमें सावधान रहनेवाले महार॒थी अश्वत्थामाने अर्जुनपर धावा किया
sātyakiḥ śakuniṃ cāpi draupadeyāś ca kauravān | arjunaṃ ca raṇe yatto droṇaputraḥ mahārathaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «សាត្យគីបានស្ទុះទៅលើសកុនិ; កូនប្រុសទាំងប្រាំរបស់ទ្រោបទីបានវាយលុកលើកៅរវ; ហើយអશ્વត្ថាមា មហារថៈ កូនប្រុសរបស់ទ្រូណៈ បានប្រញាប់រត់ចូលទៅរកអរជុន ក្នុងសមរភូមិ ដោយចិត្តផ្តោតពេញលេញ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, intent (yattaḥ) and strategic targeting of principal opponents dominate action; ethically, it reflects the grim momentum of fratricidal conflict where duty-driven valor and calculated aggression intensify suffering rather than restore harmony.
Multiple simultaneous assaults occur: Sātyaki advances on Śakuni; the Draupadeyas engage other Kaurava fighters; and Aśvatthāmā, Droṇa’s son and a foremost warrior, charges directly at Arjuna in the battle.