Shloka 91
प्रभग्ना: समरे भीता दिशो दश महाबला: । शक्रस्यातिथितां गत्वा विशोका हाुभवंस्तदा,प्रभो! समरांगणमें मारे जाते हुए महाबली संशप्तकगण हतोत्साह एवं भयभीत हो दसों दिशाओंमें भाग गये और कितने ही वीर इन्द्रके अतिथि बनकर तत्काल शोकसे छुटकारा पा गये
prabhagnāḥ samare bhītā diśo daśa mahābalāḥ | śakrasyātithitāṃ gatvā viśokā abhavaṃs tadā prabho |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ត្រូវបំបាក់ក្នុងសង្គ្រាម ហើយត្រូវភ័យខ្លាចគ្របដណ្តប់ វីរបុរសដ៏ខ្លាំងបានរត់គេចទៅគ្រប់ទិសទាំងដប់។ ហើយវីរបុរសជាច្រើន ក្លាយជាភ្ញៀវរបស់សក្រកៈ (ឥន្ទ្រ)—គឺធ្លាក់ស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ ទៅដល់លោកឥន្ទ្រ—បានរួចផុតពីទុក្ខភ្លាមៗ ឱ ព្រះអម្ចាស់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse reflects the epic’s kṣatriya-war ethic: fear can scatter even the mighty, yet death in battle is framed as an honored passage—‘becoming Indra’s guest’—suggesting a culturally sanctioned meaning for battlefield death and the ideal of meeting one’s end without lingering grief.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, amid the fighting, warriors (identified in the running context as Saṃsaptakas) are broken and panic-stricken, fleeing in every direction; many are slain and are poetically said to go to Indra’s abode, thereby becoming ‘sorrowless’.