Shloka 9
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
ततः संग्रामभूमिं तां वर्तमाने जनक्षये । अवेक्षमाणो गोविन्द: सव्यसाचिनमब्रवीत्,वे मृत्युको ही युद्धसे निवृत्त होनेका निमित्त बनाकर आपके योद्धाओंके साथ युद्ध कर रहे थे। तदनन्तर जहाँ वह भारी जनसंहार हो रहा था, उस संग्रामभूमिको देखते हुए भगवान् श्रीकृष्ण सव्यसाची अर्जुनसे इस प्रकार बोले--
tataḥ saṅgrāmabhūmiṃ tāṃ vartamāne janakṣaye | avekṣamāṇo govindaḥ savyasācinam abravīt ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក នៅពេលការសម្លាប់មនុស្សកំពុងកើតឡើងលើសមរភូមិនោះ ព្រះគោវិន្ទ—ពេលទតឃើញទិដ្ឋភាព—បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អរជុន សវ្យសាចី អ្នកបាញ់ព្រួញដោយដៃទាំងពីរ។ វេលានោះបង្ហាញតួនាទីរបស់ក្រឹស្នជាគ្រូណែនាំធម៌ នៅកណ្ដាលការបំផ្លាញកាន់តែខ្លាំង ដើម្បីបង្វែរចិត្តអរជុនឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់កាតព្វកិច្ច មិនឲ្យថយចេញដោយភ័យមរណៈ និងការបាត់បង់។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid overwhelming violence and grief, the text foregrounds steadiness in dharma: Kṛṣṇa’s observation and ensuing speech signal that ethical clarity and disciplined action must guide a warrior, rather than fear, despair, or the impulse to withdraw when destruction becomes visible.
Sañjaya narrates that, while the battle is producing heavy casualties, Kṛṣṇa (Govinda) looks over the battlefield and then speaks to Arjuna (Savyasācin), setting up an instruction or exhortation relevant to the immediate crisis of the fight.