Shloka 36
स गाढविद्धो व्यथितो रथोपस्थ उपाविशत्,नानावादित्रनिनदा: सिंहनादाश्न जज्ञिरे उन बाणोंकी गहरी चोट खाकर अर्जुन व्यथित हो रथके पिछले भागमें बैठ गये। फिर तो सब लोग जोर-जोरसे चिल्लाकर कहने लगे कि “अर्जुन मारे गये!! उस समय शंख बजने लगे, भेरियोंकी गम्भीर ध्वनि फैलने लगी तथा नाना प्रकारके वाद्योंकी ध्वनिके साथ ही योद्धाओंकी सिंहगर्जना भी होने लगी
sa gāḍha-viddho vyathito rathopasthe upāviśat | nānā-vāditra-ninadāḥ siṃha-nādāś ca jajñire ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ អរជុន ត្រូវព្រួញទាំងនោះចាក់ជ្រៅ ឈឺចាប់ខ្លាំង ហើយអង្គុយចុះនៅផ្នែកខាងក្រោយនៃរថ។ បន្ទាប់មកមានសំឡេងអ៊ូអរធំ—មនុស្សជាច្រើនស្រែកខ្លាំងៗថា «អរជុនត្រូវសម្លាប់ហើយ!» ពេលនោះ ស័ង្ខត្រូវបានផ្លុំ សំឡេងភេរីដ៏ធ្ងន់ធ្ងររីករាលដាល ហើយក្នុងសំឡេងឧបករណ៍តន្ត្រីជាច្រើន ក៏មានសំឡេងគំហុកដូចសត្វសិង្ហរបស់យោធាផងដែរ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly collective judgment forms in war: a momentary setback is mistaken for final defeat. Ethically, it cautions against triumph or despair based on appearances and urges steadiness and discernment (viveka) amid the noise of conflict.
Arjuna is struck hard by arrows and, in pain, sits down on the rear part of his chariot. Observers assume he has been killed, and the battlefield erupts with loud cries, conch-blasts, drumbeats, and roaring shouts.