Shloka 15
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
निगृहा बलवत् सर्वे सिंहनादमथानदन् । इस प्रकार वे सब हजारों योद्धा रथको जबरदस्ती पकड़कर सिंहनाद करने लगे || १४ हे || अपरे जगहुश्वैव केशवस्य महाभुजी
nigṛhya balavat sarve siṃhanādam athānadan | apare jaghuś caiva keśavasya mahābhujaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងអស់បានទប់ស្កាត់ដោយកម្លាំង ហើយបន្លឺសំឡេងគំហុកដូចសត្វសិង្ហ។ អ្នកខ្លះទៀតក៏ស្រែកឡើងសរសើរព្រះកេសវៈ អ្នកមានដៃដ៏ខ្លាំង—ធ្វើឲ្យសមរភូមិស្ទើរតែរញ្ជួយដោយសូរស្រែកជ័យជំនះ និងចិត្តក្លាហានមិនព្រមថយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective morale and allegiance to a guiding leader (Keśava) can intensify resolve in conflict; it also reflects the warrior-code emphasis on courage, public proclamation, and psychological dominance through battle-cries.
Sañjaya describes the battlefield moment when groups of warriors, after forcefully engaging and restraining opponents, roar like lions; simultaneously, others shout acclaim for Keśava (Kṛṣṇa), amplifying the tumult and signaling renewed aggression and confidence.