Shloka 11
कृष्णेन अर्जुनस्य प्रोत्साहनम् — Kṛṣṇa’s Exhortation to Arjuna
Prelude to Karṇa’s Slaying
भिन्नानां चोत्तमाड़ानां बाहूनां चोरुभि: सह । कुण्डलानां प्रवृद्धानां भूषणानां च भारत,भारत! वहाँ भूतलपर कटे हुए मस्तकों, भुजाओं, जाँघों, बड़े-बड़े कुण्डलों, अन्यान्य आभूषणों, निष्कों, धनुर्धर शूरवीरोंके शरीरों, ढालों और पताकाओंके ढेर-के-ढेर पड़े थे
bhinnānāṁ cottamāṅgānāṁ bāhūnāṁ corubhiḥ saha | kuṇḍalānāṁ pravṛddhānāṁ bhūṣaṇānāṁ ca bhārata ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ ភារត! លើដីមានក្បាលកាត់ចេញ និងដៃជាមួយភ្លៅរាយប៉ាយ ព្រមទាំងក្រវិលធំៗ និងគ្រឿងអលង្ការផ្សេងៗ។ វាលសង្គ្រាមបង្ហាញផលវិបាកដ៏សាហាវនៃកំហឹង និងការប្រកួតប្រជែងដែលគ្មានការគ្រប់គ្រង—នៅទីនោះ ទាំងវីរភាព និងមោទនភាពត្រូវបានបំបែកជាបំណែកគ្មានជីវិត ព្រមានថា សង្គ្រាមដែលដឹកនាំដោយអធម្ម បម្លែងសម្បត្តិលោកិយទាំងអស់ទៅជាផេះផង់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of bodily beauty and worldly adornment: in war driven by adharma, even valor and splendor collapse into destruction, urging reflection on restraint, right conduct, and the cost of hatred.
Sañjaya describes the battlefield to Dhṛtarāṣṭra, emphasizing the horrific scene—severed heads, limbs, and scattered ornaments—conveying the scale and brutality of the fighting in the Karṇa Parva.