Shloka 60
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
ततः स प्रद्रुतं संख्ये रथं दृष्टवा महारथः । अन्वधावत् किरन् बाणै: कड्कपत्रैरजिद्वागैः
tataḥ sa pradrutaṃ saṅkhye rathaṃ dṛṣṭvā mahārathaḥ | anvadhāvat kiran bāṇaiḥ kaṅkapatrair ajidvagaiḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក មហារថីនោះ ឃើញរថដែលគ្មានសារថីរត់រវល់ទៅមកលើសមរភូមិ ក៏ដេញតាមជិតៗ បាញ់ព្រួញជាព្យុះ—ព្រួញហោះត្រង់ មុតស្រួច ហើយមានស្លាបព្រួញពីរោមសត្វកង្កែប (heron)។ ការដេញប្រមាញ់នេះបង្ហាញភាពមិនឈប់ឈរនៃសង្គ្រាម៖ ភាពងាយរងគ្រោះមួយភ្លែត ត្រូវបានអ្នកមានអំណាចយកឱកាសភ្លាមៗ ដោយជោគជ័យសង្គ្រាមជាញឹកញាប់ពឹងលើការមើលឃើញរហ័ស និងការវាយប្រហារមិនស្ទាក់ស្ទើរ ជាងមេត្តាករុណា។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a hard truth of dharma in war: on the battlefield, alertness and decisive action dominate; when an opponent becomes exposed (a chariot rushing about without proper control), a powerful warrior immediately presses the advantage. It reflects the uncompromising nature of kṣatriya conduct in active combat rather than ideals of gentleness.
Sañjaya describes a great warrior noticing a chariot rushing about in the fight and chasing it, all the while raining down straight-flying, sharp arrows feathered with heron-plumes. In the surrounding Karṇa-parvan context, this is understood as Karṇa pursuing Yudhiṣṭhira’s chariot when it is in a vulnerable state.