Shloka 30
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
भीम॑ विव्याध दशभि: कड्कपनत्रै: शिलाशितै: । कार्मुकं चास्य चिच्छेद भल्लेन निशितेन च
bhīmaṁ vivyādha daśabhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | kārmukaṁ cāsya ciccheda bhallena niśitena ca ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ គាត់បានបាញ់ចាក់ភីមៈដោយព្រួញដប់ ដោយមានស្លាបដូចស្លាបកុក និងចុងព្រួញមុតដែលបានលាបលើថ្ម; ហើយដោយព្រួញក្បាលទូលាយមុតដូចកាំបិត គាត់ក៏កាត់ធ្នូរបស់ភីមៈផងដែរ។ ពាក្យរាយការណ៍នេះបង្ហាញពីភាពតឹងរឹងនៃជំនាញសមរភូមិ—ដែលវីរភាពត្រូវបានសាកល្បងមិនមែនដោយពាក្យទេ ប៉ុន្តែដោយសមត្ថភាពបំបាក់អំណាចសត្រូវដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic: decisive action and technical mastery can neutralize an adversary’s capacity to fight (here, by cutting the bow), showing how power in war often turns on skillful restraint or escalation rather than mere rage.
In Sañjaya’s narration of the Karṇa Parva battle, a warrior strikes Bhīma with ten stone-sharpened, heron-feathered arrows and then severs Bhīma’s bow with a sharp bhalla, temporarily disarming him.