Shloka 18
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
तेषां सुलुलिते सैन्ये पुनर्भीमो महाबल:
teṣāṃ sululite sainye punar bhīmo mahābalaḥ
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ នៅពេលកងទ័ពរបស់ពួកគេត្រូវបោកបញ្ឆោតឲ្យច្របូកច្របល់ និងខ្ចាត់ខ្ចាយ ភីមៈ—មានកម្លាំងដ៏មហិមា—បានរុញទៅមុខម្តងទៀត បន្តការវាយប្រហារ។ នេះបង្ហាញថា ទោះក្នុងភាពចលាចលទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវសីលធម៌នៃសង្គ្រាម ក្លាហានមិនឈប់ឈរអាចត្រឡប់មកគ្រប់គ្រងវិញ បង្កើនការប្រយុទ្ធ និងផលវិបាកដែលទាំងពីរភាគីត្រូវទទួល។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless momentum of warfare: once an opposing force is disordered, a powerful warrior may press the advantage. Ethically, it reflects the grim logic of kṣatriya battle—valor and tactical pressure operate within a larger tragedy where disorder multiplies suffering.
Sañjaya reports that the enemy host has become confused and scattered; at that moment Bhīma, famed for immense strength, renews his advance/assault, indicating a fresh surge of Pandava aggression in the ongoing battle.