Shloka 31
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
ततः प्रहस्याधिरथिर्विंधुन्वान: स कार्मुकम् । भित्त्वा भल्लेन राजानं विद्ध्वा षष्टयानदत्तदा,तब अधिरथपुत्र कर्णने अपने धनुषको हिलाते हुए हँसकर एक भल््लद्दारा राजा युधिष्ठिरके धनुषको काट दिया और उन्हें भी साठ बाणोंसे घायल करके सिंहके समान गर्जना की
tataḥ prahasya ādhirathir vindhunvānaḥ sa kārmukam | bhittvā bhallena rājānaṃ viddhvā ṣaṣṭyānadat tadā siṃhavad nanāda ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក កರ್ಣ កូនអធិរថៈ បានញញឹម ហើយក្រឡុកធ្នូរបស់ខ្លួន កាត់ធ្នូរបស់ព្រះរាជា យុធិષ્ઠិរ ដោយព្រួញភល្លៈដ៏មុត។ នៅពេលនោះផងដែរ គាត់បានបាញ់ព្រះរាជាដោយព្រួញហុកសិប ហើយស្រែកគំហុកដូចសត្វសិង្ហ—បង្ហាញអំណាចយុទ្ធសាស្ត្រ កណ្ដាលធម៌ដ៏មិនអាណិតនៃសមរភូមិ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: skill, resolve, and psychological dominance are deployed without hesitation. Ethically, it shows how duty in battle can demand decisive force even against a righteous king, underscoring the tension between personal virtue and the impersonal demands of warfare.
Sañjaya describes Karṇa confidently brandishing his bow, then using a bhalla-arrow to cut Yudhiṣṭhira’s bow and immediately wounding him with sixty arrows, after which Karṇa gives a lion-like roar as a sign of triumph and intimidation.