Shloka 34
सुषेणस्तु धनुर्ग.ह्दा भारसाधनमुत्तमम् | नकुल॑ पज्चभिर्बाणैर्बाह्वोरुरगसि चार्पयत्,तब सुषेणने महान् भारको सह लेनेवाले श्रेष्ठ धनुषको हाथमें लेकर नकुलकी दोनों भुजाओं और छातीमें पाँच बाणोंका प्रहार किया
suṣeṇas tu dhanur gṛhītvā bhārasādhanaṃ uttamam | nakulaṃ pañcabhir bāṇair bāhvor urasi cārpayat ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ សុសេណៈបានលើកយកធ្នូដ៏ល្អឥតខ្ចោះ មានទម្ងន់ធ្ងន់—អាវុធសមស្របសម្រាប់សង្គ្រាមដ៏ខ្លាំងក្លា—ហើយបានបាញ់ព្រួញប្រាំដើមទៅលើនកុលៈ ដាក់ឲ្យជាប់នៅលើដៃទាំងពីរ និងទ្រូងរបស់គាត់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of dharma in war: warriors act with trained force and resolve, yet each strike deepens the tragedy of a conflict among relatives and allies. It invites reflection on how duty-driven violence can still carry profound ethical cost.
Sañjaya reports that Suṣeṇa takes up a powerful bow and shoots Nakula with five arrows, lodging them in Nakula’s arms and chest—an immediate battlefield action showing Nakula being wounded in the ongoing Kurukṣetra combat.