Shloka 3
Karṇa-nidhana-śravaṇa, Kṣaya-Varṇana, and Śeṣa-sainika-nirdeśa
Hearing of Karṇa’s Fall, Accounting of Losses, and Naming of Remaining Warriors
इस प्रकार श्रीमह्याभारत कर्णपर्वमें संजयवाक्य नामक तीसरा अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṁ śrīmahābhārate karṇaparvaṇi sañjayavākya-nāmakaḥ tṛtīyo 'dhyāyaḥ samāptaḥ | sa śabdaḥ pṛthivīṁ kṛtsnāṁ pūrayāmāsa sarvaśaḥ | rodanakaḥ sa śabdaḥ tatra samūce bhūmaṇḍale vyāptaḥ abhavat | bharatakulasya striyaḥ atyanta-ghora-śoka-samudre nimagnāḥ | tāsāṁ cittaṁ atyantaṁ udvignaṁ abhavat | tāḥ duḥkha-śokena kātarāḥ bhūtvā phūṭ-phūṭ-kṛtvā ruroduḥ |
ដូច្នេះ ជំពូកទីបីនៃ កರ್ಣបર્વ នៃ «ស្រីមហាភារត» ដែលមាននាមថា «ពាក្យសញ្ជ័យ» បានបញ្ចប់។ សំឡេងនោះ—សំឡេងយំសោក និងការរអ៊ូរអាល—បានពេញលើផែនដីទាំងមូលគ្រប់ទិសទាំងឡាយ រាលដាលទៅទូទាំងលោក។ ស្ត្រីនៃវង្សភារត បានលិចចូលក្នុងសមុទ្រសោកដ៏សាហាវ; ចិត្តរបស់ពួកនាងរងការរញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង ហើយដោយទុក្ខព្រួយ និងការឈឺចាប់គ្របដណ្តប់ ពួកនាងបានបាក់បែកយំស្រែក។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the human cost of war: beyond battlefield valor, the true aftermath is collective suffering—especially borne by families and women—highlighting an ethical warning about violence and its ripple effects across society.
This is a chapter-ending colophon: Sañjaya reports that a great cry of lamentation spread everywhere, and the women of the Bharata/Kuru household, overwhelmed by grief, broke down and wept.