Shloka 37
Adhyāya 36: Ghora-yuddha-varṇanam
A Clinical Description of the Intensified Engagement
स्मरसि ननु यदा परैह्तः स च धृतराष्ट्रसुतो5पि मोक्षित: । दिनकरसदूृशै: शरोत्तमैर्युधा कुरुषु बहून् विनिहत्य तानरीन्
smarasi nanu yadā parāhṛtaḥ sa ca dhṛtarāṣṭrasuto 'pi mokṣitaḥ | dinakarasadṛśaiḥ śarottamair yudhā kuruṣu bahūn vinihatya tān arīn, karṇa |
តើអ្នកចាំទេ នៅពេលដែលកូនប្រុសរបស់ធ្រិតរាស្ត្រ ត្រូវសត្រូវចាប់យកទៅ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានដោះលែង? អរជុននោះឯង ក្នុងសង្គ្រាម បានប្រើព្រួញដ៏ល្អឥតខ្ចោះ រលោងដូចកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ សម្លាប់សត្រូវជាច្រើនក្នុងចំណោមអ្នកប្រឆាំងនៃកុរុ ហើយបានរំដោះព្រះអង្គម្ចាស់ចេញពីការចាប់ខ្លួន ឱ ករណៈ។ (ចេតនារបស់សល្យ គឺរំលឹកករណៈអំពីសមត្ថភាពដែលបានបង្ហាញរួចរបស់អរជុន និងទម្ងន់សីលធម៌នៃការសងគុណ មិនមែនការប្រមាថគុណទេ។)
शल्य उवाच
Educational Q&A
Śalya underscores an ethical point through a historical reminder: one should acknowledge proven merit and benefaction. Arjuna’s earlier act of freeing Duryodhana demonstrates both capability and a deed that ought to be remembered with honesty rather than dismissed in pride or rivalry.
In the Karṇa–Śalya dialogue, Śalya needles and admonishes Karṇa by recalling the Ghoṣa-yātrā incident: Duryodhana was seized by enemies (Gandharvas), and Arjuna fought them with brilliant arrows and released him. Śalya uses this to highlight Arjuna’s strength and to unsettle Karṇa’s confidence.