Shloka 74
(तव प्रसादाद् वध्येरन् देव दैवतकण्टका: । स नो रक्ष महाबाहो दैत्येभ्यो महतो भयात् ।। “देव! आपके प्रसादसे देवताओंके लिये यह कण्टकरूप दैत्य मारे जायँगे। महाबाहो! आप दैत्योंके महान् भयसे हमारी रक्षा करें। त्वंहि नो गतिरव्यग्र त्वं नो गोप्ता महाव्रत । त्वत्प्रसादात् सुरा: सर्वे पूज्यन्ते त्रिदिवे प्रभो ।।) “व्यग्रताशून्य महान् व्रतधारी प्रभो! आप ही हमारे आश्रय तथा संरक्षक हैं; आपकी कृपासे ही समस्त देवता स्वर्गलोकमें पूजित होते हैं'। इति ते शिरसा गत्वा त्रिलोकेशं पितामहम्
tava prasādād vadhyeran deva daivatakaṇṭakāḥ | sa no rakṣa mahābāho daityebhyo mahato bhayāt || tvaṃ hi no gatir avyagra tvaṃ no goptā mahāvrata | tvatprasādāt surāḥ sarve pūjyante tridive prabho || iti te śirasā gatvā trilokeśaṃ pitāmaham |
ទុរយោធនៈបាននិយាយថា៖ «ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ឱ ព្រះអម្ចាស់! ដៃត្យទាំងឡាយដែលជាមុតកន្ទុយសម្រាប់ទេវតា នឹងត្រូវសម្លាប់។ ឱ មហាបាហុ! សូមការពារយើងខ្ញុំពីភ័យដ៏ធំដែលដៃត្យបង្កឡើង។ ព្រះអង្គតែមួយគត់ជាទីពឹងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យើង; ព្រះអង្គជាអ្នកអាណាព្យាបាលរបស់យើង ឱ ព្រះអម្ចាស់អ្នកមានវ្រតដ៏ធំ។ ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ទេវតាទាំងអស់ត្រូវបានគោរពបូជានៅស្ថានសួគ៌ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ»។ និយាយដូច្នេះហើយ គាត់បានឱនក្បាល ហើយចូលទៅជិតព្រះបិតាមហា អម្ចាស់នៃលោកទាំងបី។
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a political-ethical use of devotion: a ruler seeks divine sanction and protection by praising a higher authority as the source of cosmic order. It shows how fear and the desire for victory can drive supplication, framing one’s cause as aligned with the welfare of the gods and the maintenance of heavenly honor.
Duryodhana addresses a supreme figure called the Lord of the three worlds and the Grandsire, asking for protection from the Daityas and asserting that by this deity’s grace the gods are honored in heaven. After speaking, he bows and approaches that exalted being, indicating a formal act of supplication.