Shloka 366
अध्याय २६ — शल्यस्य सारथ्य-नियोजनं, कर्णस्य प्रस्थानं, उत्पातदर्शनं च
Chapter 26: Śalya appointed as charioteer; Karṇa’s departure; portents
निहतै राजपुतन्रैश्न क्षत्रियैश्व॒ महाबलै: । उस समय वहाँ मारे गये राजकुमारों तथा महाबली क्षत्रियोंकी लाशोंसे वह युद्धस्थल गन्धर्वनगरके समान भयानक जान पड़ता था
nihataiḥ rājaputraiś ca kṣatriyaiś ca mahābalaiḥ | tadā tatra hatānāṃ rājaputrāṇāṃ mahābalānāṃ ca kṣatriyāṇāṃ śavair yuddhasthalaṃ gandharvanagarasadṛśaṃ bhayānakaṃ babhūva |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ពេលនោះ សមរភូមិនោះ ដែលពោរពេញដោយសាកសពព្រះរាជបុត្រ និងក្សត្រយោធាមហាបល ដែលត្រូវសម្លាប់ រូបរាងវាហាក់ដូចជានគរគន្ធರ್ವ—ស្រស់ស្អាតក្នុងរូបភាព ប៉ុន្តែគួរឱ្យភ័យខ្លាចក្នុងសេចក្តីពិត។ ទិដ្ឋភាពនោះរំលេចតម្លៃសីលធម៌នៃសង្គ្រាម៖ ពូជពង្សរាជ និងកម្លាំងក្លាហាន ទាំងអស់សុទ្ធតែបញ្ចប់ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃមរណភាពដូចគ្នា។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of war: even princes and mighty warriors, symbols of power and lineage, become indistinguishable in death. The comparison to a Gandharva-city suggests a deceptive splendor—war may look grand, but its reality is fearsome and morally costly.
Sañjaya describes the battlefield after intense fighting: many royal sons and powerful kṣatriyas have been killed, and the ground is covered with corpses. The scene is so overwhelming that it seems like a terrifying Gandharva-city.