Shloka 27
Śalya Appointed as Karṇa’s Sārathi; Discourse on Praise, Blame, and Beneficial Counsel (कर्णस्य शल्यसारथ्यं तथा स्तवनिन्दाविचारः)
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन कार्मुक॑ चिच्छिदे भृूशम् । उन्हें व्यर्थ होकर पृथ्वीपर गिरा देख शिखण्डीने तीखे श्षुरप्रसे कृतवर्माके धनुषके टुकड़े-टुकड़े कर डाले ।। अथीैनं छिन्नधन्वानं भग्नशुड्भमिवर्षभम्
kṣurapreṇa sutīkṣṇena kārmukaṃ cicchide bhṛśam | athainaṃ chinnadhanvānaṃ bhagnaśṛṅgam ivarṣabham ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ដោយព្រួញមុតដូចកាំបិតកោរ ស្រួចខ្លាំងណាស់ គេបានកាត់ធ្នូឲ្យបែកយ៉ាងសាហាវ។ បន្ទាប់មក ពេលឃើញគេមានធ្នូត្រូវកាត់ដាច់—ដូចគោព្រៃដែលស្នែងបាក់—គេបានរុញចូលវាយបន្ត។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពដ៏ឃោរឃៅនៃជំនាញលើសមរភូមិ៖ ការបំបាក់អាវុធសត្រូវក្លាយជាចំណុចសម្រេច ដែលមានទម្ងន់ផ្លូវចិត្តនិងសីលធម៌; ជ័យជម្នះត្រូវស្វែងរកដោយយុទ្ធវិធី មិនមែនដោយកំហឹងទទេ ប៉ុន្តែវានៅតែដំណើរក្នុងសេដ្ឋកិច្ចសីលធម៌ដ៏តឹងរឹងនៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, decisive outcomes often come from disabling an opponent’s means of fighting rather than only seeking direct killing; it reflects the grim discipline of kṣatriya warfare where skill and tactical restraint can be as determinative as brute force, even while the overall violence remains morally weighty.
A warrior uses a razor-headed arrow to cut the opponent’s bow, leaving him effectively disarmed; the disarmed fighter is compared to a bull with a broken horn, emphasizing sudden loss of power and vulnerability in the ongoing battle.