Shloka 22
त्रिपुरदाह-इतिहासः
Tripura-destruction exemplum and counsel to Śalya
तस्याश्वान् केतनं सूतं तिलशो व्यधमच्छरै: । स्यथालस्तव महाराज तत उच्चुक्रुशुर्जना:
tasyāśvān ketanaṃ sūtaṃ tilaśo vyadhamac charaiḥ | syathālas tava mahārāja tata uccukruśur janāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ស្វាមីកូនប្អូនស្រីរបស់ព្រះអង្គ បានបាញ់សម្លាប់សេះរបស់គូប្រជែង កាត់បំបែកទង់ និងសារថីរបស់ សុតសោម ដោយព្រួញរបស់គាត់ ដូចជាកាត់ជាបំណែកៗ។ ឃើញដូច្នោះ ព្រះមហាក្សត្រ អ្នកយុទ្ធ និងអ្នកមើលទាំងឡាយបានបន្លឺសំឡេងអបអរសាទរយ៉ាងខ្លាំង។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battlefield success is publicly validated: the destruction of key supports of a chariot—horses, banner, and charioteer—becomes a measure of martial superiority, prompting collective acclaim. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s tension between kṣatriya valor and the grim reality that victory often rests on disabling an enemy’s means rather than engaging in idealized combat.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the king’s brother-in-law (as referenced in the Hindi gloss) strikes down an opponent’s horses, banner, and charioteer with arrows, cutting them apart. The surrounding warriors/onlookers respond with loud, celebratory shouts.