परिवेषमनुप्राप्तो यथा स्याद् व्योम्नि चन्द्रमा: । यथैव चासितो मेघ: शक्रचापेन शोभित:,राजन! कण्ठमें पड़े हुए उस महाधनुषसे युक्त नकुल ऐसी शोभा पाने लगे, मानो आकाशमें चन्द्रमापर घेरा पड़ गया हो अथवा कोई श्याम मेघ इन्द्रधनुषसे सुशोभित हो रहा हो
sañjaya uvāca |
pariveṣam anuprāpto yathā syād vyomni candramāḥ |
yathaiva cāsito meghaḥ śakracāpena śobhitaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ព្រះមហាក្សត្រអើយ នកុលា—ដោយពាក់ធ្នូធំសម្បើមដែលសម្រាកនៅក—បានភ្លឺរលោងយ៉ាងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដូចព្រះចន្ទលើមេឃពេលមានរង្វង់ពន្លឺព័ទ្ធ ឬដូចពពកខ្មៅដែលត្រូវឥន្ទ្រធនូរបស់ឥន្ទ្រាតុបតែងឲ្យស្រស់ស្អាត»។
संजय उवाच
The verse primarily heightens the ethical-narrative mood of the war by portraying a warrior’s splendor through cosmic imagery: even amid violence, the epic frames kṣatriya duty and martial readiness with a sense of order, omen, and grandeur—suggesting that disciplined valor can appear ‘radiant’ when aligned with one’s role.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Nakula, with a great bow positioned at his neck/shoulder, appears exceptionally resplendent. To convey this, he uses two similes: the moon encircled by a halo and a dark cloud beautified by a rainbow.