Shloka 27
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
अपने कुलको आनन्दित करनेवाले नकुलने भी प्रयत्नपूर्वक उत्तम धनुषको खींचकर अनायास ही दूरतक जानेवाले नाराचोंद्वारा बहुत-से हाथियोंका वध कर डाला ।। ततः पाञ्चालशैनेयौ द्रौपदेया: प्रभद्रका: । शिखण्डी च महानागान् सिषिचु: शरवृष्टिभि:,तदनन्तर धृष्टद्युम्न, सात्यकि, द्रौपदीके पुत्र, प्रभद्रकगण तथा शिखण्डीने भी उन महान् गजराजोंपर अपने बाणोंकी वर्षा की
tataḥ pāñcāla-śaineyau draupadeyāḥ prabhadrakāḥ | śikhaṇḍī ca mahānāgān siṣicuḥ śaravṛṣṭibhiḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក កងប៉ាញ្ចាល និងសៃនេយៈ ព្រមទាំងកូនប្រុសរបស់ទ្រោបទី អ្នកយុទ្ធព្រហបដ្រក និងសិខណ្ឌី បានបាញ់ព្រួញដូចភ្លៀងទៅលើដំរីអធិរាជដ៏ខ្លាំងក្លាទាំងនោះ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីលំនាំរលកមិនឈប់ឈរនៃសង្គ្រាម—ដែលការសម្របសម្រួលមានវិន័យ និងចិត្តសម្រេចរបស់យុទ្ធជន ត្រូវបានបង្វែរទៅរកការបំផ្លាញសត្វសង្គ្រាមដ៏គួរឱ្យខ្លាច ដោយបង្កើនភាពតានតឹងផ្នែកសីលធម៌រវាងភាពចាំបាច់យុទ្ធសាស្ត្រ និងតម្លៃដ៏សាហាវនៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights coordinated martial effort in war and implicitly points to the Mahābhārata’s ethical tension: even when fighting under kṣatriya-duty and strategic necessity, the destruction inflicted—here upon powerful war elephants—remains a grave and sobering consequence of conflict.
Sañjaya reports that multiple Pāṇḍava-aligned forces—Pāñcālas, Śaineya (Sātyaki), Draupadī’s sons, the Prabhadrakas, and Śikhaṇḍī—jointly unleash a dense barrage of arrows against the enemy’s great elephants, pressing the battle forward by targeting a key arm of the opposing army.