Shloka 383
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
सादिश्रि: पत्तिसंघाश्व निहता युधि शेरते । कितने ही घुड़सवार बड़ी उतावलीके साथ पैदल वीरोंके पास जाकर उनके द्वारा मारे गये तथा झुडं-के-झुंड पैदल सैनिक भी घुड़सवारोंकी चोटसे मारे जाकर युद्धस्थलमें सदाके लिये सो गये थे
sādiśriḥ pattisaṅghāśva nihatā yudhi śerate | kitane hī ghuṛasavāra baṛī utāvalīke sātha paidala vīroṅke pāsa jākar unake dvārā māre gaye tathā jhuṇḍa-ke-jhuṇḍa paidala sainik bhī ghuṛasavāroṅkī coṭase māre jākar yuddhasthalameṃ sadāke liye so gaye the |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ក្នុងសង្គ្រាមនោះ កងទ័ពថ្មើរជើង និងសេះជាច្រើន ដេកស្លាប់លើវាលប្រយុទ្ធ។ អ្នកជិះសេះជាច្រើន ប្រញាប់ប្រញាល់ដោយអត់ធ្មត់មិនបាន រត់ចូលទៅជិតទាហានថ្មើរជើង ហើយត្រូវពួកវីរបុរសថ្មើរជើងសម្លាប់; ហើយផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមៗទាហានថ្មើរជើងក៏ត្រូវការវាយប្រហាររបស់អ្នកជិះសេះសម្លាប់ ដួលលើសមរភូមិ ដូចជាដេកនៅទីនោះជារៀងរហូត។ ទិដ្ឋភាពនេះបញ្ជាក់ពីការបំផ្លាញគ្នាទៅវិញទៅមករបស់សង្គ្រាម ដែលភាពប្រញាប់ និងការឈ្លានពាន ក្លាយជាមូលហេតុនៃវិនាសយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the tragic reciprocity of violence in war: rash haste and aggressive advance lead swiftly to destruction, reminding the listener of impermanence and the grave moral weight carried by warriors even when acting within the frame of kshatriya-duty.
Sanjaya describes the battlefield where slain horses, infantry, and cavalry lie scattered. Some horsemen, charging impetuously toward foot-soldiers, are killed by them; elsewhere, groups of infantry are cut down by cavalry blows, leaving the field strewn with the dead.