Shloka 15
Karṇa-parva Adhyāya 19 — Saṃśaptaka–Trigarta Assault and Aindra-astra Counter
मुष्टिश्लिष्टायतज्यं च व्यायताभ्यां महद् धनु: । दोर्भ्या विस्फारयन् भासि महाजलदवद् भशम्
muṣṭiśliṣṭāyatajyāṃ ca vyāyatābhyāṃ mahad dhanuḥ | dorbhyāṃ visphārayan bhāsi mahājaladavad bhṛśam ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «ខ្សែធ្នូរបស់ព្រះអង្គ ហាក់ដូចជាត្រូវច្របាច់ជិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃ តែម្ដងទៀតវិញ ក៏លាតសន្ធឹងជាវង់ធំ។ ពេលព្រះអង្គប្រើដៃទាំងពីរដ៏ខ្លាំង ទាញធ្នូធំឲ្យតឹង និងធ្វើឲ្យវាសូរស័ព្ទកង្វក់ នោះព្រះអង្គភ្លឺរលោងយ៉ាងខ្លាំង ដូចពពកភ្លៀងដ៏មហិមា»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined strength and mastery of one’s weapon can appear as awe-inspiring beauty; in the epic’s ethical frame, such power is morally weighty and must be governed by dharma, since splendor in battle is not itself a guarantee of righteousness.
Sañjaya vividly describes a warrior’s archery: the bowstring seems simultaneously gripped in the fist and stretched in a curve, and as the warrior draws and makes the great bow thunder, his presence becomes formidable and radiant like a massive rain-cloud.