Shloka 493
क्लृप्तश्मश्रुभिराकीर्णा पूर्णचन्द्रनि भर्महीम् । 'यहाँकी भूमि राजाओंके मनोहर कुण्डलयुक्त, चन्द्रमा और नक्षत्रोंके समान कान्तिमान् एवं दाढ़ी-मूँछवाले पूर्ण चन्द्रतुल्य मुखोंसे ढक गयी है
kḷptasmaśrubhir ākīrṇā pūrṇacandranibhair mahīm |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដីនៅទីនេះត្រូវបានគ្របដណ្ដប់យ៉ាងកកកុញដោយព្រះមហាក្សត្រ—មានពុកមាត់ និងពុកចង្ការតុបតែងស្អាត—មុខរបស់ពួកគេភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទពេញវង់។ សម្រស់ដែលប្រៀបដូចព្រះចន្ទ និងផ្កាយ ហើយត្រូវបានលម្អដោយក្រវិលដ៏ទាក់ទាញ ឥឡូវនេះបានរាលដាលលើសមរភូមិ ប្រែក្លាយដីឲ្យជាទិដ្ឋភាពសោកសៅនៃរាជវង្សដែលដួលរលំ និងតម្លៃនៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of worldly splendor: even radiant, ornamented kings—symbols of power and beauty—can be reduced to bodies covering the earth. It implicitly warns that war and ambition culminate in loss, and that dharma must be weighed against the human cost.
Sañjaya is reporting to Dhṛtarāṣṭra the aftermath/scene of battle: the ground is covered with fallen kings and warriors, described poetically as full-moon-faced and ornamented, emphasizing both their former grandeur and their present ruin.