Shloka 9
Adhyāya 17 — गजयुद्ध-वृत्तान्तः, सहदेव-दुःशासन-संघर्षः, नकुल-कर्ण-समागमः
Elephant-battle account; Sahadeva–Duhshasana clash; Nakula–Karna encounter
अथार्जुनो ज्यातलनेमिनि:स्वने मृदड्भभेरीबहुशडखनादिते । रथाश्वमातड्रसहस्रसंकुले रथोत्तमेनाभ्यपतद् द्विपोत्तमम्
athārjuno jyātalaneminīḥsvane mṛdaṅgabhērībahuśaṅkhanādite | rathāśvamātaṅgasahasrasaṅkule rathottamenābhyapatad dvipottamam ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក អរជុន នៅកណ្ដាលសំឡេងតង់ការខ្សែធ្នូ និងសំឡេងកង់រថរអ៊ូរទ្រាំ ខណៈស្គរ ម្រឹទង្គ ភេរី និងស័ង្ខរាប់មិនអស់ផ្លុំឡើង—បានបើករថដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ខ្លួនចូលទៅក្នុងសមរភូមិដែលកកកុញដោយរថ សេះ និងដំរីរាប់ពាន់ ហើយចូលទៅជិតដំរីអធិរាជនោះ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in practice: disciplined courage and decisive action amid overwhelming noise and chaos. Ethically, it highlights steadiness of purpose—Arjuna advances toward a formidable target without being shaken by the sensory tumult of war.
Sañjaya describes Arjuna driving his excellent chariot into a densely packed battlefield, filled with the sounds of bowstrings, wheels, drums, and conches, and then rushing up to confront the foremost war-elephant previously mentioned.