Shloka 20
Adhyāya 17 — गजयुद्ध-वृत्तान्तः, सहदेव-दुःशासन-संघर्षः, नकुल-कर्ण-समागमः
Elephant-battle account; Sahadeva–Duhshasana clash; Nakula–Karna encounter
अथ ड्िपं श्वेतवरा भ्रसंनि भं दिवाकरांशुप्रतिमै: शरोत्तमै: । बिभेद पार्थ: स पपात नादयन् हिमाद्रिकूटं कुलिशाहतं यथा
atha dvi-paṁ śvetavaraṁ bhrasaṁnibhaṁ divākarāṁśu-pratimaiḥ śarottamaiḥ | bibheda pārthaḥ sa papāta nādayan himādri-kūṭaṁ kuliśāhataṁ yathā ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក បಾರ್ಥ (អర్జុន) បានបាញ់ព្រួញដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដែលភ្លឺដូចកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ ទម្លុះដំរីសស្អាតនោះ—សដូចពពកស—ឲ្យបែកខ្ទេច។ ត្រូវបាញ់ទម្លុះហើយ វាបានដួលរលំដោយសម្លេងគគ្រឹកគគ្រេង ដូចកំពូលភ្នំហិមាល័យដែលត្រូវវជ្រៈរបស់ឥន្ទ្រ បំបែកបាក់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming momentum of battle: skill and force can bring immediate ruin, and epic poetry frames this human act through cosmic imagery (sun-rays, Indra’s thunderbolt, the Himālaya), reminding the listener that war’s violence is vast in consequence and awe-inspiring in scale.
Sañjaya describes Arjuna striking a great white elephant with brilliant, powerful arrows. The elephant, pierced through, collapses with a tremendous roar, compared to a Himalayan peak felled by Indra’s thunderbolt.