Shloka 43
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
भल्ल्लैश्छिन्ना: करा: पेतु: करिणां मदवर्षिणाम् । यथा वने परशुभिनिकित्ता: सुमहाद्रुमा:
bhallaiś chinnāḥ karāḥ petuḥ kariṇāṃ madavarṣiṇām | yathā vane paraśubhir nikṛttāḥ sumahādrumāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ដងស៊ុម (ស្ទោង) នៃដំរីដែលកំពុងឆ្កួតដោយមុត (rut) ហូរទឹកមុតចេញ ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ដោយព្រួញ «ភល្ល» មុតស្រួច ហើយធ្លាក់ចុះលើដី។ ដូចដើមឈើធំៗក្នុងព្រៃដែលត្រូវពូថៅកាប់ហើយរលំចុះ ដូច្នោះដែរ ស្ទោងដំរីទាំងនោះត្រូវកាត់ម្តងហើយម្តងទៀត ហើយធ្លាក់លើផែនដី។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of embodied power: even the mightiest war-elephants fall when struck by skilled weaponry. It implicitly warns that pride in strength and martial grandeur is transient, and that war reduces living beings to objects of destruction.
Sañjaya describes a fierce moment in the battle where bhalla-arrows sever the trunks/fore-limbs of ichor-streaming elephants, causing them to collapse. He heightens the scene with a simile: like huge trees felled by axes in a forest.