Shloka 6
राजन! अश्वत्थामाने अपने बाणोंसे भीमसेनके बाणोंका निवारण करके युद्धस्थलमें उन पाण्डुपुत्रके ललाटमें मुसकराते हुए-से एक नाराचका प्रहार किया ।। ललाटस्थं ततो बाणं धारयामास पाण्डव: | यथा शड्ूं वने दृप्त: खड्गो धारयते नूप,नरेश्वर! जैसे वनमें बलोन्मत्त गेंड़ा सींग धारण करता है, उसी प्रकार पाण्डुपुत्र भीमने अपने ललाठमें धँसे हुए उस बाणको धारण कर रखा था
rājan! aśvatthāmāne svabāṇair bhīmasenasya bāṇān nivārya raṇāṅgaṇe tasya pāṇḍuputrasya lalāṭe smayamāna iva nārācena prāharat || lalāṭasthaṃ tato bāṇaṃ dhārayāmāsa pāṇḍavaḥ | yathā khaḍgaṃ vane dṛptaḥ khaḍgo dhārayate nṛpa ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ព្រះមហាក្សត្រ! អស្វត្ថាមា បានប្រើព្រួញរបស់ខ្លួនទប់ទល់ព្រួញរបស់ភីមសេន ហើយនៅលើសមរភូមិ បានបាញ់ព្រួញនារាចមួយទៅលើក្បាលមុខរបស់កូនបណ្ឌុ ដូចជាមានស្នាមញញឹមលើមុខ ហើយព្រួញនោះបានជាប់នៅលើថ្ងាស។ បន្ទាប់មក បណ្ឌវនោះបានទ្រាំព្រួញដែលជាប់នៅលើថ្ងាស ដូចជា ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស! សត្វក្រពើដី (រ៉ីណូសេរ៉ូស) មោទនភាពនៅព្រៃ ទ្រាំស្នែងរបស់វា។»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of steadfastness: even under severe injury, a fighter is expected to maintain composure and continue duty. It also reflects how pride and psychological pressure (the ‘as if smiling’ strike) operate alongside physical force in dharma-yuddha narratives.
Aśvatthāmā counters Bhīma’s incoming arrows and then lands a powerful nārāca that sticks in Bhīma’s forehead. Bhīma does not collapse; he bears the embedded arrow, compared to a proud rhinoceros carrying its horn.