Shloka 35
प्रशंसन्ति तदा देवा: सिद्धाक्ष परमर्षय: । साधु द्रौणे महाबाहो साधु भीमेति चाब्रुवन्,उस समय देवता, सिद्ध और महर्षिगण उन दोनोंकी प्रशंसा करते हुए कहने लगे --“महाबाहु द्रोणकुमार! तुम्हें साधुवाद! भीमसेन! तुम्हारे लिये भी साधुवाद”
praśaṃsanti tadā devāḥ siddhāś ca paramarṣayaḥ | sādhu drauṇe mahābāho sādhu bhīmeti cābruvan ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក ទេវតា សិទ្ធៈ និងមហាឥសីដ៏ឧត្តមទាំងឡាយ បានសរសើរពួកគេ ហើយអំពាវនាវថា៖ “ល្អណាស់ ឱ កូនប្រុសរបស់ទ្រូណា អ្នកមានដៃខ្លាំង! ល្អណាស់ ឱ ភីម!”—ជាការបញ្ជាក់ជាសាធារណៈចំពោះវីរភាព និងសមត្ថភាពដែលបានបង្ហាញកណ្ដាលសង្គ្រាម»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how public acclaim—especially from divine and sage witnesses—follows conspicuous martial excellence. Ethically, it reflects the epic’s recognition of kṣatriya ideals (courage, strength, battlefield prowess), while also reminding that fame and judgment are not only human but are imagined as observed by higher orders of beings.
Sañjaya reports that, at that moment in the battle, celestial beings (gods, Siddhas, and great seers) voice approval, praising both Drauṇi (Aśvatthāmā) and Bhīma with repeated cries of “sādhu” (“well done”), marking a climactic display of valor.