Shloka 17
Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
समानमृत्यवो राजन् नात्यजन्त परस्परम्,राजन्! वे सभी सैनिक समानरूपसे मृत्युको वरण करनेकी प्रतिज्ञा करके एक- दूसरेका साथ नहीं छोड़ते थे। वे मस्तकपर मोरपंख धारण किये हुए थे। उनके हाथोंमें धनुष शोभा पाता था। उनके केश बहुत बड़े थे और वे प्रिय वचन बोलते थे। अन्यान्य पैदल और घुड़सवार भी बड़े भयंकर पराक्रमी थे अथान्ये धनुषी चित्रे प्रगृह्दा च महाशरान् । सात्यकिं छादयन्तौ तौ चेरतुर्लघु सुष्नाच फिर वे दोनों भाई दूसरे विचित्र धनुष और उत्तम बाण लेकर सात्यकिको आच्छादित करते हुए सुन्दर एवं शीघ्र गतिसे सब ओर विचरने लगे
saṃjaya uvāca | samāna-mṛtyavo rājan nātyajanta parasparam | athānye dhanuṣī citre pragṛhya ca mahāśarān | sātyakiṃ chādayantau tau ceratur laghu suṣṭhu ca ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ ពួកគេមានចិត្តស្មើគ្នានៅក្នុងការប្តេជ្ញាទទួលមរណៈ ហេតុនេះហើយមិនបោះបង់គ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកទាំងពីរផ្សេងទៀត បានកាន់ធ្នូដ៏វិចិត្រ និងព្រួញដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ហើយរត់វង់ទៅមកយ៉ាងលឿន និងឆ្លាតវៃគ្រប់ទិស ដោយបាញ់គ្របដណ្តប់សាទ្យគី ដូចជាខែលព្រួញ—រូបភាពនៃមិត្តភាពក្នុងសង្គ្រាម ដែលសេចក្តីស្មោះត្រង់ត្រូវរក្សាទុក ទោះបង់ជីវិតក៏ដោយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield ethics of loyalty and steadfastness: warriors who accept the possibility of death do not desert their companions, and protection of an ally (here Sātyaki) is treated as a duty even under mortal risk.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that certain fighters remained inseparable, equally prepared to die. Then two warriors, armed with splendid bows and powerful arrows, moved swiftly around the field, providing covering fire and shielding Sātyaki as they maneuvered.