Adhyaya 77
Kṛṣṇopadeśa and Duryodhana’s Challenge (Droṇa-parva, Adhyāya 77)
Upa-parva: Duryodhana–Arjuna Saṃmukha (Rathāntika Saṃvāda) Episode
This chapter presents a tightly framed battlefield counsel followed by a public confrontation. Vāsudeva addresses Arjuna, identifying Duryodhana as having come within range and describing him as a formidable archer—well-trained, powerful, and emboldened by sovereignty—yet strategically vulnerable because he underestimates Arjuna’s capability. Kṛṣṇa frames the encounter as the ‘proper time’ for engagement, urging Arjuna to release long-contained anger in a controlled, goal-directed manner and to treat Duryodhana as the root-cause agent behind the Pāṇḍavas’ misfortunes (deceit in the dice-game, loss of kingdom, exile, and Draupadī’s distress). Arjuna assents, declaring intent to pursue and, if possible, neutralize Duryodhana in battle as recompense for those injuries. As they advance, Saṃjaya reports the Kaurava army’s agitation: some perceive the king’s peril, morale wavers, and the scene is marked by loud war-cries and conch-blasts. Duryodhana then addresses Arjuna directly, challenging him to display both divine and human weapons and to substantiate his reputed feats and honor-bound service, thereby formalizing the duel-like confrontation within the broader strategic engagement.
Chapter Arc: जयद्रथ-वध की प्रतिज्ञा की ज्वाला में धधकते अर्जुन का उद्घोष—वह कृष्ण से कहता है कि धृतराष्ट्र-पुत्रों के चुने हुए महारथी भी उसके मार्ग को रोक नहीं सकते। → अर्जुन अपने लक्ष्य के चारों ओर खड़ी ‘छः महारथियों’ की दीवार को तुच्छ बताता है और कृष्ण को आश्वस्त करता है कि वह उनके अस्त्रों को अस्त्र से काट देगा; वह प्रकृति-देवता-गणों तक का उल्लेख कर यह दिखाता है कि जयद्रथ की रक्षा के लिए समस्त शक्तियाँ भी जुटें तो भी वह विचलित नहीं होगा। → अर्जुन का गर्जनात्मक आत्म-घोष: ‘मेरे अस्त्रों का, मेरे दृढ़ धनुष का, मेरी भुजाओं के बल का, और धनंजय का अपमान मत समझो’—और साथ ही यह प्रतिज्ञा कि ब्रह्मास्त्र सहित वह जयद्रथ-रक्षकों के समस्त प्रक्षेपास्त्रों को युद्ध में निष्फल कर देगा। → अर्जुन कृष्ण को स्पष्ट युद्ध-योजना देता है—‘ऐसा प्रबन्ध करो कि कल प्रभात होते ही मेरा रथ वहाँ पहुँचे जहाँ महान कार्य सिद्ध करना है’; कृष्ण को सारथी और रणनीतिक सहायक के रूप में आदेशात्मक विनय के साथ नियुक्त कर वह अपने संकल्प को स्थिर करता है। → अगले दिन के प्रभात में अर्जुन का रथ किस प्रकार जयद्रथ तक पहुँचेगा, और कौन-सा रक्षक-व्यूह उसके मार्ग में अंतिम दीवार बनेगा—यह अनिश्चितता अध्याय को आगे धकेलती है।
Shlokas
Verse 1
अपना बछ। ] अतणऑशा: षट्सप्ततितमो<ध्याय: अर्जुनके वीरोचित वचन अजुन उवाच षड् रथान् धार्तराष्ट्रस्य मन्यसे यान् बलाधिकान् | तेषां वीर्य ममार्थेन न तुल्यमिति मे मति:
អរជុនបាននិយាយថា៖ «អ្នកគិតថា រថសង្គ្រាមប្រាំមួយរបស់កូនប្រុសធ្រិតរាស្ត្រ មានកម្លាំងលើសគេ។ ប៉ុន្តែតាមការយល់ឃើញរបស់ខ្ញុំ ពលកម្លាំងរបស់ពួកគេ មិនអាចស្មើនឹងគោលបំណង និងការតាំងចិត្តរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។»
Verse 2
अस्त्रमस्त्रेण सर्वेषामेतेषां मधुसूदन । मया द्रक्ष्यसि निर्भिन्नं जयद्रथवधैषिणा
ឱ មធុសូទន! អ្នកនឹងឃើញខ្ញុំ បំបែកអាវុធរបស់វីរបុរសទាំងអស់នេះ ដោយអាវុធប្រឆាំងអាវុធ ព្រោះខ្ញុំបានតាំងចិត្តលើការសម្លាប់ជ័យទ្រថ។ ក្នុងកំហឹងដែលកើតពីសច្ចាប្រណិធាននេះ អរជុនមើលការប្រយុទ្ធ មិនមែនជាការបង្ហាញកម្លាំងទេ ប៉ុន្តែជាការចាំបាច់ដែលមានទម្ងន់ផ្លូវធម៌ ពាក់ព័ន្ធនឹងកាតព្វកិច្ចដែលបានស្បថ និងយុត្តិធម៌ក្នុងសង្គ្រាម។
Verse 3
अर्जुन बोले--मधुसूदन! दुर्योधनके जिन छः महारथियोंको आप बलमें अधिक मानते हैं, उनका पराक्रम मेरे आधेके बराबर भी नहीं है, ऐसा मेरा विश्वास है। जयद्रथके वधकी इच्छासे मेरे युद्ध करते समय आप देखेंगे कि मैंने इन सबके अस्त्रोंको अपने अस्त्रसे काट गिराया है ।।
អរជុនបាននិយាយថា៖ «មធុសូទន! ចំពោះវីរបុរសរថធំទាំងប្រាំមួយ ដែលទុរយោធនគិតថាមានកម្លាំងលើសគេ ខ្ញុំជឿថា ពលកម្លាំងរបស់ពួកគេ មិនស្មើសូម្បីតែកន្លះរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលខ្ញុំប្រយុទ្ធដោយចិត្តប៉ងសម្លាប់ជ័យទ្រថ អ្នកនឹងឃើញខ្ញុំកាត់ផ្តាច់ និងបោះចោលអាវុធទាំងអស់របស់ពួកគេ ដោយអាវុធរបស់ខ្ញុំ។ ទោះដ្រូណាចារ្យកំពុងមើល និងទោះអ្នកគាំទ្ររបស់ជ័យទ្រថយំសោកជុំវិញគាត់ ខ្ញុំនឹងកាត់ក្បាលស្តេចសិន្ធុ ឲ្យធ្លាក់លើដី!»
Verse 4
यदि साध्याश्र रुद्राक्ष वसवश्च सहाश्चिन: । मरुतश्न सहेन्द्रेण विश्वेदेवा: सहेश्वरा:
Arjuna said: “Even if the Sādhyas, the Rudras, the Vasus, and the Aśvin twins; even if the Maruts together with Indra, and the Viśvedevas along with the divine lords themselves, were to rise up in full force to protect Jayadratha—even then, O Madhusūdana (Kṛṣṇa), I swear by truth and by touching my bow: tomorrow, in battle, you will see Jayadratha slain by my arrows.”
Verse 5
पितर: सहगन्धर्वा: सुपर्णा: सागराद्रय: । द्यौर्वियत् पृथिवी चेयं दिशश्व॒ सदिगीश्वरा:
Arjuna said: “Even if the Pitṛs along with the Gandharvas, Garuḍa and the great oceans and mountains—indeed heaven, the sky, this earth, the directions together with their guardian lords—were all to rise up to protect Jayadratha, I swear by truth and, touching my bow, declare this: tomorrow in battle you will see Jayadratha slain by my arrows.”
Verse 6
ग्रामारण्यानि भूतानि स्थावराणि चराणि च । त्रातार: सिन्धुराजस्य भवन्ति मधुसूदन
Arjuna declares to Kṛṣṇa (Madhusūdana) that even if every being—those dwelling in villages and forests, the immobile and the moving—were to rise as protectors of the Sindhu-king Jayadratha, it would not avert the consequence of his wrongdoing. Binding himself by truth and by the solemn touch of his bow, Arjuna vows that on the next day’s battle Kṛṣṇa will witness Jayadratha slain by Arjuna’s arrows. The passage frames a warrior’s oath as an ethical commitment: the protection of justice and the answering of grave harm with resolute, accountable action.
Verse 7
तथापि बाणैनिहितं श्वो द्रष्टासि रणे मया । सत्येन च शपे कृष्ण तथैवायुधमालभे
Arjuna said: “Even so, you shall see tomorrow in battle that Jayadratha has been struck down by my arrows. By truth I swear, O Kṛṣṇa; and touching my weapon, I vow it so. Even if Rudras, Vasus, the Aśvin twins, Indra with the hosts of Maruts, the Viśvedevas, the companies of divine lords, the Pitṛs, Gandharvas, Garuḍa, the oceans, mountains, heaven, sky, this earth, the directions and their guardians, and all beings dwelling in villages and forests—indeed the entire moving and unmoving creation—rise up to protect the king of Sindhu, still, bound by my oath to truth and by this solemn vow, you will behold him slain by me tomorrow.”
Verse 8
यस्तु गोप्ता महेष्वासस्तस्य पापस्य दुर्मते: । तमेव प्रथमं द्रोणमभियास्यामि केशव,केशव! उस दुर्बुद्धि पापी जयद्रथकी रक्षाका बीड़ा उठाये हुए जो महाधनुर्धर आचार्य द्रोण हैं, पहले उन्हींपर आक्रमण करूँगा
Arjuna said: “But the great archer who has taken upon himself the task of protecting that sinful, ill-minded Jayadratha—him, Drona, I shall attack first, O Keshava.”
Verse 9
तस्मिन् द्यूतमिदं बद्धं मन्यते स सुयोधन: । तस्मात् तस्यैव सेनाग्रं भित्त्वा यास्यामि सैन्धवम्
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ទុរយោធនៈគិតថា សង្គ្រាមនេះជាល្បែងភ្នាល់ដែលបានចងភ្ជាប់លើក្បួនយុទ្ធនោះឯង។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងបំបែកជួរមុខនៃទ័ពរបស់គាត់ ហើយទៅរកសៃន្ធវៈ (ជ័យទ្រថៈ)»។
Verse 10
द्रशसि श्वो महेष्वासान् नाराचैस्तिग्मतेजितै: । शृज्भराणीव गिरेव॑जैर्दार्यमाणान् मया युधि
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ថ្ងៃស្អែក ក្នុងកណ្ដាលសមរភូមិ អ្នកនឹងឃើញអ្នកធ្នូដ៏អស្ចារ្យត្រូវខ្ញុំកាត់បំបែកដោយព្រួញនារាចៈដែលមុតស្រួច—ដូចឥន្ទ្រាដែលប្រើវជ្រៈបំបែកកំពូលភ្នំ។ នេះជាភស្តុតាងឲ្យឃើញច្បាស់នៃសេចក្តីប្តេជ្ញា និងធម៌យុទ្ធរបស់ខ្ញុំ»។
Verse 11
नरनागाश्चदेहेभ्यो विस्नरविष्पति शोणितम् । पतदृभ्य: पतितेभ्यश्व विभिन्नेभ्य: शितै: शरै:,मेरे तीखे बाणोंद्वारा विदीर्ण होकर गिरते और गिरे हुए मनुष्य, हाथी और घोड़ोंके शरीरोंसे खूनकी धारा बह चलेगी
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ពីរាងកាយមនុស្ស និងដំរី ឈាមនឹងហូរច្រាលចេញ—ពេលពួកគេត្រូវព្រួញមុតរបស់ខ្ញុំបំបែក ហើយដួលរលំ; សូម្បីបន្ទាប់ពីដួលហើយ កាយអវយវៈដែលត្រូវកាត់ផ្តាច់ក៏នៅតែហូរឈាម។ នេះហើយជាផ្លូវដ៏គួរភ័យនៃសមរភូមិ ដែលព្រួញរបស់ខ្ញុំនឹងបង្កើតឡើង»។
Verse 12
गाण्डीवप्रेषिता बाणा मनोडनिलसमा जवे । ननागाश्चवान् विदेहासून् कर्तरिश्न सहस्रश:
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ព្រួញដែលបាញ់ចេញពីធ្នូគណ្ឌីវ មានល្បឿនដូចចិត្ត និងខ្យល់។ ពួកវានឹងធ្វើឲ្យសត្រូវរាប់ពាន់—ដំរី សេះ និងមនុស្ស—ក្លាយជាអសារពីរាងកាយ និងជីវិត»។
Verse 13
यमात् कुबेरादू वरुणादिन्द्राद् रुद्राच्व यन्मया | उपात्तमस्त्रं घोरं तद् द्रष्टारोडत्र नरा युधि
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «អាវុធដ៏គួរភ័យដែលខ្ញុំបានទទួលពីយមៈ គុបេរៈ វរុណៈ ឥន្ទ្រា និងរុទ្រៈ—មនុស្សទាំងឡាយនៅទីនេះលើសមរភូមិ នឹងបានឃើញវានៅក្នុងការប្រយុទ្ធ»។
Verse 14
ब्राह्मेणास्त्रेण चास्त्राणि हन्यमानानि संयुगे | मया द्रष्टासि सर्वेषां सैन्धवस्याभिरक्षिणाम्
អារជុនបាននិយាយ៖ «នៅកណ្ដាលសង្គ្រាមដ៏ក្តៅគគុក ខ្ញុំនឹងប្រើអាវុធព្រះព្រហ្ម (Brahmāstra) កាត់បំបាត់អាវុធទាំងឡាយដែលគេបាញ់មក។ អ្នកនឹងបានឃើញខ្ញុំបំបាត់អាវុធទាំងអស់ដែលអ្នកការពារ ជ័យទ្រថ (Jayadratha) បានបញ្ចេញ»។
Verse 15
शरवेगसमुत्कृत्तै राज्ञां केशव मूर्थभि: । आस्तीर्यमाणां पृथिवीं द्रष्टासि श्वो मया युधि,केशव! कलके युद्धमें आप देखेंगे कि इस पृथ्वीपर मेरे बाणोंके वेगसे कटे हुए राजाओंके मस्तक बिछ गये हैं
អារជុនបាននិយាយ៖ «ឱ កេសវ! ថ្ងៃស្អែកនៅលើសមរភូមិ អ្នកនឹងឃើញផែនដីពោរពេញដោយក្បាលស្តេចៗដែលត្រូវកាត់ផ្តាច់ ដោយល្បឿន និងកម្លាំងនៃព្រួញខ្ញុំ»។
Verse 16
क्रव्यादांस्तर्पयिष्यामि द्रावयिष्यामि शात्रवान् । सुहृदो नन्दयिष्यामि प्रमथिष्यामि सैन्धवम्
អារជុនបាននិយាយ៖ «ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងបំពេញឲ្យសត្វស៊ីសាច់បានឆ្អែតពេញ, នឹងបណ្តេញកងទ័ពសត្រូវឲ្យរត់ភៀស, នឹងផ្តល់សេចក្តីរីករាយដល់មិត្តស្មោះ, ហើយនឹងកម្ទេច ជ័យទ្រថ ព្រះមហាក្សត្រសិន្ធុ»។
Verse 17
बह्दागस्कृत् कुसम्बन्धी पापदेशसमुद्धव: । मया सैन्धवको राजा हतः स्वान् शोचयिष्यति
អារជុនបាននិយាយ៖ «ជ័យទ្រថ ព្រះមហាក្សត្រសិន្ធុ—កើតមកពីដែនដីអំពើបាប ជាសាច់ញាតិអាក្រក់ និងបានប្រព្រឹត្តបទល្មើសជាច្រើន—ពេលត្រូវខ្ញុំសម្លាប់ នឹងធ្វើឲ្យប្រជាជនរបស់គេផ្ទាល់ធ្លាក់ក្នុងទុក្ខសោក»។
Verse 18
सर्वक्षीरान्नभोक्तारं पापाचारं रणाजिरे | मया सराजकं बाणैभिन्न द्रक्ष्यसि सैन्धवम्,सदा सब प्रकारसे दूध-भात खानेवाले पापाचारी जयद्रथको रणांगणमें आप राजाओंसहित मेरे बाणोंद्वारा विदीर्ण हुआ देखेंगे
អារជុនបាននិយាយ៖ «នៅលើសមរភូមិ អ្នកនឹងឃើញ ជ័យទ្រថ—បុរសអំពើបាប ដែលតែងតែរីករាយនឹងបាយនិងទឹកដោះ—ត្រូវព្រួញខ្ញុំបំបែកជាចំណែកៗ ព្រមទាំងស្តេចៗដែលគាំទ្រគេ»។
Verse 19
तथा प्रभाते कर्तास्मि यथा कृष्ण सुयोधन: । नान्यं धनुर्थरं लोके मंस्यते मत्समं युधि
អរជុនបាននិយាយថា៖ «នៅពេលព្រឹករះឡើង ឱ ក្រឹષ્ણា! ខ្ញុំនឹងប្រយុទ្ធដូច្នេះ ដល់ថ្នាក់សុយោធនៈ (ទុរយោធនៈ) នឹងមិនគិតថា មានអ្នកកាន់ធ្នូណាម្នាក់នៅលោកនេះ ស្មើខ្ញុំក្នុងសង្គ្រាមទៀតឡើយ»។
Verse 20
गाण्डीवं च धर्नुर्दिव्यं योद्धा चाहं नरर्षभ । त्वंच यन्ता हृषीकेश कि नु स्यथादजितं मया,नरश्रेष्ठ हृषीकेश! जहाँ गाण्डीव-जैसा दिव्य धनुष है, मैं योद्धा हूँ और आप सारथि हैं, वहाँ मैं किसको नहीं जीत सकता?
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានធ្នូទេវី ‘គណ្ឌីវ’ ហើយខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ជាវីរបុរស ឱ មនុស្សឧត្តម។ ហើយព្រះអង្គ—ហ្រឹសីកេស—ជាសារថីរបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ តើមានអ្វីមួយនៅសល់ ដែលខ្ញុំមិនអាចឈ្នះបានទេ?»
Verse 21
तव प्रसादाद् भगवन् किमिवास्ति रणे मम । अविषहां हृषीकेश कि जानन् मां विगर्हसे
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ព្រះពរ! ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ នៅលើសមរភូមិនេះ តើមានអំណាចណាអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំទ្រាំមិនបាន? ឱ ហ្រឹសីកេស! ទោះដឹងច្បាស់ពីចិត្តនិងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ក៏ហេតុអ្វីព្រះអង្គនៅតែទោសទណ្ឌខ្ញុំ?»
Verse 22
यथा लक्ष्म स्थिरं चन्द्रे समुद्रे च यथा जलम् । एवमेतां प्रतिज्ञां मे सत्यां विद्धि जनार्दन
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ឱ ជនារទនៈ! ដូចស្នាមខ្មៅលើព្រះចន្ទដែលនៅថេរ ដូចទឹកដែលមានស្ថិតិជាប់ជានិច្ចក្នុងសមុទ្រ ដូច្នោះដែរ សូមព្រះអង្គដឹងថា ពាក្យសច្ចាប្រណិធានរបស់ខ្ញុំ នេះពិត និងមិនរអិលរអូសឡើយ»។
Verse 23
मावमंस्था ममास्त्राणि मावमंस्था भनुर्दढम् | मावमंस्था बल बाद्वोर्मावमंस्था धनंजयम्
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់! សូមកុំមើលងាយអាវុធរបស់ខ្ញុំ។ សូមកុំមើលរំលងធ្នូដ៏រឹងមាំនេះ។ សូមកុំប្រមាថកម្លាំងនៃដៃទាំងពីរនេះ ហើយសូមកុំបង្អាប់មិត្តរបស់ព្រះអង្គ—ធនញ្ជយ—ឡើយ»។
Verse 24
तथाभियामि संग्रामं न जीयेयं जयामि च । तेन सत्येन संग्रामे हतं विद्धि जयद्रथम्
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងសង្គ្រាមនេះ—ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវគេឈ្នះឡើយ ហើយក៏មិនស្វែងរកជ័យជំនះដោយសារតែជ័យជំនះផ្ទាល់ខ្លួនដែរ។ ដោយអានុភាពនៃសច្ចៈនេះ ចូរដឹងថា ជ័យទ្រថ (Jayadratha) ក្នុងសមរភូមិនេះ គឺដូចជាត្រូវបានសម្លាប់រួចហើយ»។
Verse 25
मैं संग्राममें इस प्रकार चलूँगा, जिससे कोई मुझे जीत न सके, वरं मैं ही विजयी होऊँ। इस सत्यके प्रभावसे आप रणक्षेत्रमें जयद्रथको मारा गया ही समझें ।।
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ក្នុងសង្គ្រាមនេះ ខ្ញុំនឹងចូលទៅមុខដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យគ្មាននរណាអាចឈ្នះខ្ញុំបានទេ; ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនឹងជាអ្នកឈ្នះតែម្នាក់ឯង។ ដោយអានុភាពនៃសច្ចៈនេះ ចូរគិតថា ជ័យទ្រថ (Jayadratha) ត្រូវបានសម្លាប់រួចហើយលើសមរភូមិ។ ព្រោះសច្ចៈជារឿងមិនអាចរអិលរអូសបានថា សេចក្តីពិតស្ថិតនៅក្នុងព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលឧទ្ទិសចិត្តដល់ព្រហ្ម, ភាពទន់ភ្លន់ស្ថិតនៅក្នុងអ្នកសុចរិត, និងសិរីសម្បត្តិស្ថិតនៅក្នុងយញ្ញ; ដូចគ្នានេះដែរ កន្លែងណាដែល នារាយណ (Nārāyaṇa) ស្ថិតនៅ កន្លែងនោះ ជ័យជំនះក៏អចលន៍»។
Verse 26
संजय उवाच एवमुक्क्त्वा हृषीकेशं स्वयमात्मानमात्मना | संदिदेशार्जुनो नर्दन् वासवि: केशवं प्रभुम्
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់ពីនិយាយដូច្នេះ អర్జុន—កូនប្រុសរបស់ឥន្ទ្រ—បានគំហុកសម្លេងដូចសីហៈ ហើយផ្ដោតចិត្តលើ ហ្រឹសីកេស (Hrishikesha) ព្រះកេសវ (Keśava) ព្រះអម្ចាស់ដែលជាអាត្មាខាងក្នុង និងជាម្ចាស់នៃអង្គសញ្ញាទាំងអស់; រួចហើយបានប្រកាសបញ្ជាទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតីនោះ ដែលអាចសម្រេចកិច្ចការទាំងពួងបាន។
Verse 27
यथा प्रभातां रजनीं कल्पित: स्याद् रथो मम | तथा कार्य त्वया कृष्ण कार्य हि महदुद्यतम्
«ឱ ក្រឹෂ್ಣ! សូមរៀបចំឲ្យបានដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យពេលរាត្រីផុតទៅ ហើយព្រឹកព្រលឹមមកដល់ រទេះសង្គ្រាមរបស់ខ្ញុំត្រូវត្រៀមរួចជាស្រេច; ព្រោះភារកិច្ចដ៏ធំ និងបន្ទាន់ បានធ្លាក់មកលើយើង»។
Verse 76
इति श्रीमहा भारते द्रोणपर्वणि प्रतिज्ञापर्वण्यर्जुनवाक्ये घट्सप्ततितमो5ध्याय: ।। ७६ || इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत प्रतिज्ञापर्वमें अरजुनवाक्यविषयक छिद्वत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ
ដូច្នេះហើយ ក្នុង «មហាភារត» ដ៏គួរគោរព នៃ «ទ្រូណបರ್ವ» នៅក្នុងផ្នែកដែលហៅថា «ប្រតិជ្ញាបર્વ» ជំពូកទី៧៦—ដែលផ្តោតលើពាក្យសម្តីរបស់អర్జុន—បានបញ្ចប់។
Frequently Asked Questions
Whether decisive targeting of the principal antagonist—motivated by remembrance of past injustices—can be executed within kṣātra-dharma without collapsing into uncontrolled vengeance; the chapter stresses disciplined intent rather than impulsive retaliation.
Agency should be aligned with clear purpose: strong emotion (anger) is acknowledged but must be harnessed by judgment, strategic focus, and responsibility for consequences, especially when one’s action affects many.
No explicit phalaśruti is stated here; the meta-function is narrative and ethical—positioning the confrontation as a consequential juncture that links prior political wrongdoing to present battlefield accountability.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.