Shloka 17
भूयश्वैनं महाबाहु: शरै: शीघ्रमवाकिरत् । पर्वतं वारिधाराभि: प्रावषीव बलाहक:ः,साथ ही उन महाबाहुने उनके ऊपर शीघ्रतापूर्वक बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी, मानो वर्षाऋतुमें मेघ पर्वत-शिखरपर जलकी धारा गिरा रहा हो
bhūyaś cainaṃ mahābāhuḥ śaraiḥ śīghram avākirat | parvataṃ vāridhārābhiḥ prāvṛṣīva balāhakaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មកម្ដងទៀត អ្នកមានដៃខ្លាំងនោះ បានបាញ់ព្រួញរាយពេញលើគាត់យ៉ាងរហ័ស ដូចពពកភ្លៀងរដូវមូសុង ដែលបង្ហូរទឹកជាខ្សែៗ លើកំពូលភ្នំ។ រូបភាពនេះបញ្ជាក់ចលនាមិនឈប់នៃសង្គ្រាម—កម្លាំងប៉ះកម្លាំង—ដែលសមត្ថភាពត្រូវបានបង្ហាញដោយវិន័យនៃវិជ្ជាយុទ្ធ មិនមែនដោយកំហឹងទទេ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights controlled, skillful exertion in a righteous contest: power is portrayed as disciplined capability (swift, sustained archery) rather than uncontrolled fury, using a natural simile to frame martial action as orderly and overwhelming.
Sañjaya describes a warrior repeatedly and rapidly showering his opponent with arrows, comparing the arrow-storm to monsoon clouds pouring water on a mountain—an image of continuous, heavy assault in the battlefield.